h-a-r-p-y-l-u-p-i-n

2009-02-04T12:05:00.000-08:00

حریص تر از ریشه به آغوش خاک

سراپا -تن

می تپم

گداخته ی التهاب

رخنه ی بند بند تنت را

2008-05-28T02:47:00.000-07:00

پوشش در پوشش رود *

مار
فریفته ی شکوه کوچک آسمان نیست

زین روست که به جام شراب می پیچد

گمانه فهم
گمانه خمر
گمانه شور

پیامد کله پوکی بشری است که نمی تواند باور کند چیزی نیست
نمی خواهد

خورشید دروغ خوش خط و خالی ست
پرده شده بر خالی بزرگ

یا وجود کوچکی که خنده می زند
با روییدن هر جوانه
بر خنکای خلوت کیهان

نمی دانم

چهار پایه ام را بر روی سیاره ی کوچکم
با خورشید اختصاصی ام می چرخانم
**

و به قبر حقیقت و دروغ تف هم نمی اندازم

* شمس تبریزی

** سیاره شازده کوچولو اینقدر کوچک بود که خورشید هر چند ساعت یکبار طلوع و غروب می کرد. اون هم هر وقت دوست داشت چهار پایه اش را با خورشید می چرخوند تا مدام تماشاش کنه

1387/03/03

2008-05-28T02:29:00.000-07:00

سکوت عزیز دیرینه است

تو اما بخند
که صدای خنده ات را به سکوت ژرف ترین چاه کیهان نمی دهم

خنکایش

زادروزت فرخنده ترینم است

2008-05-28T02:22:00.000-07:00

واژه لال می شود گاه اعجاز

مومنم

با بودنم

تو را

2008-05-10T21:48:00.000-07:00

هوا را بر خویش می فشارم و بغض بر بغض گره می خورد
می شکفند به خنده تماشای لبخندت را
_با دو پاره از وحشی ترین وقت قلب من_

هاااخ

که دو پاره از قلب من است این
سرخ و آتشین
آرمیده بر دندان هات

دو پاره از قلب من است این
تپنده از تنین هر آوات
در سایه شب و رخنه ی خورشید
پاره های مس و صبح
که بر چهره دوانده ای چون هزار گردبادک وحشی

هااااااه

پاره های قلب من است این
سنگ گداخته بر دهانه آتشفشان
سرخ و کبود و بی تاب

که هوا را می بلعند
در خواب
جای لب هام

بیست و دو اردیبهشت هشتاد و هفت

2008-02-11T13:28:00.000-08:00

این شاید آخری نوشتاریست که برای تو می نویسم
کعبه

همیشه از دور می خواندمت
نه فقط چون تو نمی خواندی
که خواندنیت در کار نبود

می ترسیدم
که اگر نزدیک آیم نباشی

جرات کردم که نزدیک آیم

جرات کردم و او آمد

تو

کعبه نیستی

انسانی

کعبه بودی سال ها برایم
لباس بودی بر تن او
و می دانستم که این را خوش نخواهی داشت

این توهین نبود اما

تو بودی

شب ها رویای او در تجسم تو بود که بر همه ی بت ها می خندید
و فردا من ابراهیم بودم
رسته از آتش
و گلستان هنوز هست

کعبه بودی بی آنکه بدانی

یا شاید هم می دانستی

خیالی نیست

حالا که او هست نقش سنگین کعبه را که بی آنکه بفهمی جای تو بازی کردم تا سنگینی نکندت
بر می دارم از دوشت

انسانی اکنون

یک دوست

به ابژه ها درآ

خوش آ

2008-01-12T13:18:00.000-08:00

هین هااا ااخ

بر این هااااااااااااااااااه
ها

خطوط برهنه ی این درخت که به زور وصلش کرده ام به آن بالا

آن جا که نمی خواهم دیگر باشم

عمریست

هاااخ که چه بیهوده جان می خراشی

تمامش باید که باشم

باید که باشم

چه مضحک است مرگ

به

همان

هااااااااااااااااااااااااااااااااااااای

این کابوس تا کی دوام دارد

دیگر نمی فریبدم سوزش تن باد بر لب هام

کرختی برف بر پوستم

هر چقدر هم که زور بزنم

یا که نزنم که نزنم

مرگ مگر جز پاره ای از همین قفس است؟

2007-12-06T12:30:00.000-08:00

روشن است

زیاده روشن است

تاریک می شود اگر نباشی؟

پس برگرد

این دشت آفتابی را شب کن

گاهی توی خونم کم می شود

برگشته حالا

برگرد

تا دوباره کم شوی

تا دوباره هیچ کس نباشد که دریابد

به هزار پرده بپوشی کر خود را

.
.
.

برگرد

بودنت بهانه ی تاریک تر شدن است

خاموش کردن

برگرد

تا به تو که فکر می کنم پاره ی من باشد که نیست

سامانه ی کوانتومی را که اندازه بگیرند می میرد

کم می شود

کوتاه می شود تا یکی از ویژه بردار ها

کوتاه نمی خواهمت

رویایت

کابوست

آه آن پریده رنگ خواندن ها برایت

هاااااخ

کلمه تمام است میان ما

برگرد

یا که با شبی به سنگینی کائنات بازگرد

سنگین تر

2007-11-23T10:42:00.000-08:00

همین وقت ها بود

رعد و باران و باد

یک سال پیش
که آرزو کردی کاش موجی بیاید
بزرگ
و تمام این گوش ماهی ها را ببرد
بهانه های بازی را
ببرد
و تو تمام بنشینی و ساحل شنی خالی و موج ها را بنگری

موج بزرگ آمد

پیش از غرش اش
پیش ازتوفیدنش

با اولین نم هوا شاید

پس از یک سال

برد

گوش ماهی ها را
شن ها را
ساحل را

دریا را

می غرد
می توفد
سیل می بارد

نه چراغ را خاموش می کنم
نه از پنجره آویزان می شوم
متن بی گفتگویی فیلمی می شود که نگاه می کنم

2007-11-18T14:52:00.000-08:00

2007-11-09T11:41:00.000-08:00

می کشد مرا

حالا که تمام بهانه ها آرام گرفته اند

دیگر کسی دور نیست تا آواز عاشقانه اش بخوانم
تا فراموش کنم که عشق از سر چه بود

بهانه ها تمام آرام گرفت و حالا بی خوابی مطلق است
سکوت محض

سکوت محض این سیاره ی کوچک که آن بالا را ضجه می زند

هاها نوشتمش

دست آخر نوشتمش

شاید دست از سرم بردارد و باز هم برای چند سال فراموش شود

یادت هست؟
یادت هست تمام آن شب ها را که دست هام گشوده می گذاشتم
تا از خواب که برخیزم شاید این هیچ باشد که می حسند؟

حالا تمام روز ها را ضجه می زنم

بهانه ساختن هم به کارم نمی آید

نه چون دیگران هم – آااه خواهم نه هیچ

از این درد با هیچ کس نتوان گفت

از این درد نتوان گریخت

بیزارم از تو ای ناخواسته خودآی اگر که باشی

بیزارم از تو اگر پی آمد تو باشم
پی امد بازی گوشی ات

این درد که مرا می کشد و به هیچ جای راه نمی برد

هرگز

بیزار نیستی از من؟

تو آن داری که همیشه حسرت اش بردم
همیشه
از آن لحظه که به یاد دارم

خواستی دارم که هرگز نتوانی داشت

چه بیچاره ای اگر که باشی

هاها

تو تنها آبنبات کوچکی هستی ضجه هایم را
که مدت هاست تف کرده ام ش
چه شد که دوباره به یاد آمدی؟

خواست تو تنها
خواست سخن گفتن با تو تنها
تنها خواست کسی ست که در می یابد رنج خودآ نبودن را

رنج خرده کاهی بودن
در اقیانوس شگفت و تاریک کائنات را
رنج خواست آن اقیانوس را بودن
همه

و تو حتی اگر باشی چه فهمی اینها را؟

تو بهانه ای همانقدر که گاهی انسان ها بهانه می شوند
کوه ها بهانه می شوند

بهانه ها حالا همه خاموش گشته اند

در قفسی که کمی بیشتر از تنم جا دارد گرفتارم
رها شده
میان خالی بی نهایت بزرگی که تنها سقف بزرگی ست برای جانم

آن بالا

آن بالا
می خواهم که باشم

می خواهم که نباشم
از فرط بودن

2007-11-04T13:59:00.000-08:00

2007-10-26T13:32:00.000-07:00

شب که می خوابیدم بوی به در گلویم بود
برخواستم
خنکای پوستت بر لب هام

ابر بودی

غوغای آمد و شد بود در آن خانه ی بزرگ میانه ی یک روستا ی سبز شاید
همین یک خانه بود انگار
که همه اش بالکن بود
همه را من می دانستم و تو نه
اما بودی آنجا
نه در بالکن
نمی دانم

گاه پتو را رویم می کشیدی

گاه پتو را که رویت می کشیدم می بوسیدم چهره ی سفیدت را یکباره
بوی ابر می دادی

و آزرده نمی شدی
یا خرسند

آزردگی در من نبود پس

از پله ها که بالا می رفتم
روحم سنگین از سرم کنده می شد و آنها پایین می آمدند
تو با دوچرخه و لباس آبیت

از سرم می فهمیدم که تعلقی نیست
می دانستم
ایمان آورده بودم

آمدی با من تا آن دور
که مه آلود بود

ابر بودی

س ----------------------------------------ک ----------------------------و------------------------------------------------------------

ت

خنده های کوتاهت وقتی گاه پرم به پر غوغا می گرفت

پرت نمی گرفت اما
گرچه تنگت گرفته بودم
و تنگ نبود
گرم تن انسان نبود

ابر بودی

2007-10-23T16:25:00.000-07:00

حدیث یار بر اغیار چه می گویی؟

تو خود نیز غیری بر حدیث خویش
بیگانه ترین

چه خوش که نیستی در کنار تا ببینم هیچ جانی از تو در تو نبوده و نیست.

2007-10-17T14:43:00.000-07:00

می خواهم بنویسم
بنویسم

بنویسم از آن چند ده برگ دست نوشته ی آبی که هیچ نبود
و هیچ کَند

و این که فهمد؟

که داند که جان به مرگ تن جان یابد و عشق به مرگ معشوق

هاها

چه مضحک ست این واژه و مشتق هاش برای
.
.
.

گفتم اجدادت از زور برف زیاد افسانه ساختند
من از نتوانستن

هاای
افسانه پرید حتی

واژه نمی خواهم برای شرحش

می خواهم تنها کمی از آن ابژه های مضحکی بنویسم که این چند روز بر ندانم کدام هلیکس عجیب چرخاند مرا

دوست دارم فردا یادم بیاید
.
.
.

هاها

نمی شود نوشت

از این نمی شود ها آخر شود می شود
و شدنش گواه نبودنش

2007-10-17T14:13:00.000-07:00

ترسم که وجودت

حضورت را
بیاشوبد

من و تو بی من و تو

2007-10-14T05:19:00.000-07:00

می خواهم که نباشی

حتی اگر پس از سه سال
باز تکرار شود

دیاپازون؟
ها ها

نباید که باشد
لرزشی اگر که هست
نت ای
به زخمه ی خویش باید
نه حتی به آوای ساز دیگری

هم زمانی جان های تن های دور ...
هااااااااه
هیچ آهی از نهادم بر نمی آورد دیگر

آینه ی مه گرفته ی بی جیوه
بی شیشه

آینه ای هزار ها کیلومتر آن طرف تر

دیگر نفسم نمی ایستد از
"... هم در آن دم به عراقیم و خراسان من و تو "

دیگر در شگفت نیستم از خویش که شوق برم صد ها خطی را که انگار من ...

... من که جرات نوشتنشان را نداشتم

چه راحت می نویسی آنچه را که گاه حتی مرورش قاتل ش ست در سرم.

می خواهم که نباشی
حتی اگر پس از سال ها تنها کسی باشی که در جهان هست
تنها جانی که در تنی هست

ها ها

آن سوی تو همه غریبه اند

آشنا نمی خواهم اما

تنها پای تو را تاب عریان قدم نهادن بر این برف هاست
شکوه این برف ها را جا پای دیگری می آشوبد اما

دور شو تا بیابان خودت
دیگر بار

تاب تماشای این شکوه
زیستن ش
بودن ش

آن

"همه"

بودنش

ندارم گرچه

خش خش خوش گام دیگری را نمی خواهم اما
کر شوم حتی اگر در سهمگینی این سکوت

سر گرم بودم به نوشتار های عاشقانه برایت
به مرثیه های بی سوگ در مرگت

صدای تپیدن قلبت پس از چند سال است که به جای سرم در گوشم شنیده می شود؟

ها ها

زمان در کار نبود

نیست

دمی پیش از ان خطوط بود که بخار شدی
سرد
پراکنده
در تار تار هوا ....

و حالا می دانم که این واکنش نبود به نبودنت

حالا

نمی خواهم بودنت را

نمی خواهم حتی گفتن ش را

دیگر هیچ کس مرا به یادت نمی اورد

به یاد نخواهی آمد

تو سوژه شدی

سوژه تو شدی

سوژه

هیچ

به سان هیچ

به سان آن

"همه"

همه - هیچ

پوده ای در تار تار هوا

روزی سرد

تنت می چسباند خودش را به لایه یخ روی دریاچه

و خونت می پراکند در همه ی آب های سرد جهان

و تو
تمامی

جان و تن
در تار تار هوا پوده می شوی

سبک

خنک آن دم که نشینیم در ایوان من و تو
به دو نقش و به دو صورت به یکی جان من و تو
رنگ باغ و دم مرغان بدهد آب حیات
آن زمانی که درآییم به بستان من و تو
اختران فلک آیند به نظاره ی ما
مه خود را بنماییم به ایشان من و تو
من و تو، بی من و تو جمع شویم از سر ذوق
خوش و فارغ ز خرافات پریشان من و تو
طوطیان فلکی جمله جگرخوار شوند
در مقامی که بخندیم بر آنسان من و تو
این عجب‌تر که من و تو به یکی کنج اینجا
هم در این دم به عراقیم و خراسان من و تو

«مولانا»

2007-10-12T16:35:00.000-07:00

آن روزها که بغض می گرفته ام از بوی تن دیگری
بوی تن تو بوده انگار
می دانستم بی آنکه بدانمش

آن عصر که گرمای نارنجی خورشید را ...

تو

خورشید

مدت هاست که از یک واژه

از یک نام خوش آهنگ

از یک انسان فرا تر رفته ای برایم

دیگر نه آن ابژه ی یاد آور سوژه ای

سوژه
ای

هاها

واژه ها مضحک ند
مضحک تر از روزگاری که "تو" بودی

ظهر، انگار چند هفته پیش بود

آوا می رفت

با " تو" نبود اما

تو

اه ، یک چیز باید نوشت که بعدا بفهمم چقدر بوده ای

نبوده ای

هر جا بوده ای

نه به فضاحت بودن خدا برای آنها

هاا هااااااااااااا

آوا ها

شب ، خرس های پاندا سر خورد از دستم
سر خورد به دستم

چشمم سرخ شد
و ابژه شدی برای دمی

بگو آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ

- ساز می زنی ؟
= آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ

هااااخ

چند سال قبل از روی دست مان نوشته بوده نمی دانم

"نون" می کاهد ابتذال "ما" را

چرا می خواهم کشتن آن لحظه ها را
این لحظه ها
را به نوشتن؟

می ترسم نکند از اینکه بکشندم
ریشه کنند باز در سرم

دیاپازون نیستی حتی دیگر

نیستی

در تار تار هوا پوده ای اما

نااااااااااا
هاااااااااا

نا – اا اا
ها ها ها ها

هاا-ااا-اااا
هااا
هاا

هااه

2007-10-07T03:44:00.000-07:00

پاییز از پریروز ها آمد که عکس ها یش را دیدم
امروز باران آمد

و دیشب به این فکر می کردم که انگار ذائقه ام باز آمده

بالا می آورم از صدای قاشق و چنگال بابا که از آشپزخانه می آید

آن بی تابی سر بر کن دل آشوب گر باز آمده
دیگر نه نفرینش می کنم
نه در مقابلش بر می خیزم

لحظه ای از این بی قراری تاب نیاوردنی را به آن ندانم چه ها نمی فروشم.
این سر دردناک را به هیچ دستمالی گرم نمی کنم
حتی اگر بخواهد به سنگ ها بشکند خودش را

دلم می خواهد یک سیل برف ببارد و شسته شوند همه ی آدم ها از زنده گی ام.
آب شود گرمای عرق کرده و چربشان
شسته شود
از هم بپاشد پسمانده ی پاکشان از سرما و بلور شود در هوا

متن هایی برای هیچ یک جایی پشت سرم است
می دانم چشم هایم اینقدر پف خواهد کرد که هیچ جا را نبینم و رسوا شوم
بدم می آید از علامت سوال هایشان
آفتاب درآمد و و قت خواندنش گذشت دیگر اما

پس از آن هق هق کوتاه آسمان که در پس ش سنگینی عمری وق زدگی روشنایی بود
حالا آرام لبخند می زند خورشید
در گلویم طعم گریه ی اش می پراکند در ندانم چه

هیچ وقت دلش آرام نمی گیرد
حتی اگر تا اضمحلال خورشید ببارد
بغض کند
بغرد

آفتاب می تابد

بغض هایش را برده یک جای دیگر
یا پراکنده
بغض هایش نه شکلی دارند
نه هویتی
و نه دلیل قاطع و محکمی

تنها بهانه ای

دلم می خواهد این بار هواشناسی روز هایم را پر کند

دوباره گرفت

کاش همین امروز
همین الان که اینها را می نوشتم

همه ی آدم های دنیا با هم می مردند

انگار که هیچ وقت نبوده اند

تنها باید نفس کشید در این هوا

بی واهمه ی حضور دیگری

2007-10-04T15:46:00.000-07:00

2007-09-26T12:59:00.000-07:00

"2001: A space Odyssey "

زنجره

سکوت بالا می رود
تا سه درجه کلوین

"سفر"

زیر انداز سبز
گیره ی سر

خاموش است گوشی موبایل

"تخت خواب"

گیره ی سر زیر ساقم

چسبیده انگار
جانور دریایی

2007-09-21T13:50:00.000-07:00

گاهی به این فکر می کنم که از او تشکر کنم. اما پشیمان می شوم چون احتمالا خوشحال نخواهد شد از اینکه کسی از او تشکر کند که در فیزیک هیچ چیز نشده و نمی شود.

اما من نخواسته ام و نمی خواهم هم که در فیزیک چیزی شوم. آنها که در فیزیک چیزی هستند امروز و کاری برایش می کنند کم نیستند. بگذار آنها کار کنند تا من لذت ببرم. به هر جهت من غایتم در این میان. من که نفس می کشم، ژرف و خنک با قهقهه هایی که دیگران از زیر زبان فیزیک بیرون کشیده اند. ... شک نیست که برای من هم خوشایند است که خودم برای نخستین بار گوشه ی دیگری از قهقهه هایش را ببینم. اما همین و تنها همین. و دستپاچه هم نیستم برایش. به این خوشی نمی شود اینگونه گند زد. وفتش که برسد، رسیده است. به من ربطی ندارد که پیشرفت کجای فیزیک کجای زندگی آدم ها را چطور بهتر یا بدتر می کند. این بی فایده نیست، اما بخشی از زندگی من نیست و زان رو به زنده گی ام راه نمی برد.

اینها همه مخالف آن چه است که او بار ها به عنوان هدف فیزیک حرف زده ازش: فیزیک بر سر سفره های مردم. و این اهمیت ندارد. همان قدر که هنر از هنرمند جداست ، تدریس او هم از خودش .

تا دو هفته ی دیگر باید داکیومنت پروژه ام را تحویل دهم. و همه چیز تمام خواهد شد ظاهرا آن جا. اما استارت های لحظه های زیستن را فراموش نخواهم کرد : کلاس مکانیک تحلیلی، همیلتونی ها و آغاز مرگ علیت. نسبیت و آن شب خوش پیش از امتحان که یک سره در فضای مینکوفسکی خواب چهار بعدی دیدم. لحظه لحظه ی کلاس نسبیت که ذهنم در هندسه ی خوشش غرق بود. جامد و ابر رسانایی و فیزیک مدرن و آن خنده های با شکوه طبیعت بر گمانه ی مضحک فهم بشر.

وقتی چیزی را قبول داری برایش دلیل داری. اما به بعضی چیز ها ایمان داری بدون اینکه بتوانی برایشان دلیل بیاوری. و شاید چون در تردیدی با خویش عینیتی برای تایید ایمانت خوشحالت کند. فیزیک ، ایمان به نادرست بودن بسیاری از باور ها را برایم به عینیت بدل کرد. مدل سازی کرد، و گفت که با این مدل سازی ست که طبیعت را بهتر می شود توضیح داد. مثل باور به درستی علیت یا گسسته بودن جهان، که در کلاس های او برشان قهقهه رفت.

قطعا نه آنچه من آموختم همان بود که او آموزش می داد، اما آنچه آموختم را به او مدیونم و این نگاه سخره گر تر از پیش را.

جان فراموشکارِ تن درستِ رهیده اش، نیرومند تر باد !

2007-08-21T13:50:00.000-07:00

گاه اینقدر کلافه می کند که با یک تیغ شاید حتی بشود تمامش کردن

مهل که روز وفاتم به خاک بسپارند
مرا به میکده بر، در خم شراب انداز

هاااااااااااااخ

بیا و کشتی ما در شط شراب انداز ...

تمامش باید کرد

آنقدر ها هم بزرگ نبوده

اما نه اینقدر کوچک که اینجا
میان این دیوار ها

همه ی تابستان ها به کلنجار می گذرد
و هیچ زمستان روز موعود نیست

کمی یاد بگیر

برای زندگی شان می بینی چطور برنامه می چینند؟

مسخره است آخر

در مرگ هم مردگی کردن

برنامه چیدن

علم کوه آنجا که باید نبود
بعد از سه سال فهمیدم

نمی خواهم اینجا بمیری

حتی دماوند هم کوتاه است
کوچک است

یخار حتی ....

وقتی بهار را این بالا جشن می گیرند

یاخته یاخته ی تنت در نوازش کوبنده ترین باد خواهد شکفت

به مرگ

بر اقیانوس های منجمد جنوبی

2007-08-19T15:29:00.000-07:00

آشفته ست بیداری به خواب
و خواب به کابوس

و مرز میان خواب و بیداری گسترده در وسعت هر دو

تکرار می شود زمزمه ی واژه ای در گوشم که معنایش را نمی دانم
کسی پشت این تاریکی نیست
نگاه کردم همه ی گوشه ها را و تکرار کردم با خویش

کسی اینجا نیست
بخواب

هجوم می آورند بر سرم
پرتاب می شوند از میانه ی فضای بزرگ راهرو وار
قطعه های چرک آلود و چربشان

در گلویم می غلتد تهوعش
و در من هیچ دریافتی نیست به این تهوع حتی

همهمه شان پرتاب می شود بر سرم

چهره سفیدت
چانه ی بلند و بی شکلت
میانه ی تاریکی همهمه هاست

برسپیدی برف گونه ات می نگرم
سکوت
سنگین
آونگ وار

سکوت بلند تر است از فریاد هاشان
تا بر تو می نگرم

قطعه های چرب و تیره شان فرو می ریزند

همهمه گوشم را می ترکاند

همچنان هستی

سکوت میانه ی هجوم همهمه ها

دور می شوی

فرو می ریزند

بر تو اما که می نگرم
سکوت بلند تر است از فریاد هاشان

2007-08-15T11:46:00.000-07:00

کاش این دست ها، دست ها ی من بود در بساویدن تنم

و این لبها که بر لبهام،

لب های من

_ به مکیدن جان خویش از کام خویشتنم _

جان نیز از کوتهی مکالمه ی مغشوش تن ها آشفته است

که نه در جان هم زبان بودیم
نه در تن

تن پاره ی جان بود
پاره – تن جان
و دانسته جان خفته را در سوگ پاره – تن ش آشفتیم
می آشوبیم

آرام آرام از یاد پاک شده قله های بلند جان

غلتیده ایم در این دره

بیگانه ایم در این دره
حتی اگر برای ابد غلتیده باشیم در این دره*

2007-07-20T13:55:00.000-07:00

زبان به جهت استعاره، ابزار آفرینش است.
درست به همان روش که ابزار گایش (و چه بسا بیش - گاه به همین دلیل( .

هستند مفاهیمی که کوتاهی دست زبان را دسترسی به ماتحتشان نباشد، مگر که مرده باشند. و چون مردند بازی پر شر و شور شاعر ( شاعر لزوما شعر نمی گوید، فیلم می سازد، نقاشی می کشد، نیایش می کند، یا به گفته ی سپهری در اجمال، سر ریز می شود ) با وی به آلت استعاره آغاز می شود.

وزیدن با به تصویر در آمدن از وزش می افتد.

آن بالا تنها وزیدن، وزیدن می آفرید
نه که می زایید.

وزش ها به هم گره می خوردند
در هم و در خویش می پیچیدند
و پیچش و آفرینش هم به یک ورشان هم نیست

این پایین اما تصویر زاده شده ، گریه می کند ،
می خندد ،
می بالد ،
و گاه گاه حتی به نمایش شکوه .

می رقصد
به وام داری از مادر جان داده اش

آشوب بر پا می کند
جهانی بر هم می زند.
به وام داری از پدر بازیگرش
شاعرش

subject جان داده به تولد object از زهدان پلاسیده اش، از یاد می رود.
و این نه فراموشی ست.
.

فرزندان نو ، مفاهیم نو، واژه های نو ، که ذهن اغوا شده ، ذهن هراسان از درک ناپذیری پس بی زبانی ، آشفته از نا مفهومی و بی مفهومی وزیدن ها ، ذهن منگل شده به خطوط اخته شده ی زندگی شهری *آن را ادراکی نو می پندارد.
نشانی بر آنچه جان داده.
و به این نشان ، به این عکس یادگاری فراموش می کند وی را . هولناکی پس وزیدن های در هیچ ش را.

اینگونه است که مومن، مومن تر می شود در پی نیایش و دلداده دلداده تر در پی اشعار عاشقانه اش.
که فرزند را می توان پرورد. اما با معشوقه ی یا نبوده یا مرده اگر که بوده هیچ نمی توان کرد.

واژه با سپوزیدن ایمان مرده، ایمان - تر میزایاند، بی سر ،و با سپوزیدن جنازه ی دلدادگی ، دلدادگی – تر بی دل.

ذهن نا آگاه به این بازی، اغوا شده در بازی ، هرگز بازی اش را عوض نخواهد کرد و جهانی خارج از بازی که در آن از بالا بر بازی اش بنگرد غیر قابل تصور است. او به سان شنا گری ست که پس یک پرتگاه ذهنی شنا کردن را فراموش کرده و اکنون در اعماق آب غوطه ور است.

و جای تردید است که آیا این پرتگاه ذهنی یکی دیگر از بسیاری فرزندان او نیست؟ فرزندانی که بزرگ می شوند و دیگر فرزند او نخواهند ماند.

GAME OVER

• ( نه در مقابل روستایی ، جنگلی یا هرچه، بلکه در مقابل جانوری)

• پ.ن : " اگر درک کردن چیزی عبارت باشد از دست یافتن به یک استعاره ی آشنا برای آن ..."

" با پیرا نهفته ی هر استعاره ی ذهنی که می سازیم یک فضای ذهنی به عنوان جایگاه ( زیستگاه) آن انتخاب می کنیم "

" اگر استعاره آگاهی را خلق می کند ..."

خاستگاه آگاهی / جلد نخست / جولیان جینز

جولیان جینز در فصل دوم کتاب خاستگاه آگاهی ( در فروپاشی ذهن دو جایگاهی ) ، علاوه بر معرفی آگاهی به عنوان فرایند استعاره های زبانی، با مثال های گوناگون تاکید بر ساخت فضاهای جدید ذهنی و حتی مفاهیم جدید به دست استعاره دارد. او در این میان واژه ی PARAPHRAND را معرفی می کند که مترجم آن را پیرانهفته ترجمه کرده، در برابر پیرا نهاده یا PARAPHIER . که یاد آور قرینه ی خیالی و حقیقی در استعاره اند. گفته می شود : چشم خمار نرگس . در اینجا قرینه ی خمار بودن خیالی ست چرا که نرگس خمار نیست . اما در لب لعل قرینه ی سرخی واقعی ست چون لعل و لب هر دو سرخ اند.
البته پیرا نهفته از قرینه ی خیالی پیشی گرفته.
" پیرا نهفته های استعاره آنچه را که احتمال بودن آن نیست خلق می کند " و چه بسا فضاهای ذهنی جدید را.
" فرض کنیم می خواهیم ( یک مساله ی هندسی یا ریاضی را حل کنیم ) و سرانجام ادعا کنیم راه حل مساله را می بینیم ... مستعار له یافتن راه حل مساله است. مستعار منه دیدن با چشم هاست، و پیرا نهاده ها همه ی آنچه با دیدن هم خوانی دارد که بعد پیرانهفته ها را خلق می کند. مانند چشم دل : EYE`S MIND ، دیدن راه حل به روشنی ، و غیره ، و مهم تر از همه بیان فضایی که در آن عمل دیدن جریان دارد، و من آن را فضای ذهن MIND-SPACE و پدیده های دیدنی OBJECT TO SEE می نامم"
.
.
.

2007-07-16T11:57:00.000-07:00

این تنها بخشی از رقص بود :
دمی ایستادن
سر بر سینه ی دیگری نهادن

_پا پس کشیده_

و بوی تپیدن خون را از پشت حصار استخوان هایش فرو بلعیدن
در خنک ترین و ژرف ترین نفس ها

این تنها بخشی از رقص بود و اکنون گاه دیگری ست
رقص دیگری

پا بر صحنه ی نبوده کشیدنی دیگر
در تاریکی بی انتها و با شکوهش

در خالی سنگین ش
تنها
به کوبش نت های خواست رقصیدن

پا بر زمین نداشته
_ فرق خویش_ کوفتن
به رقص

و اوج گرفتن

سر ریز شدن

و خنده زدن بر همه اش را

مشامم آکنده از بوی خون
بر می دارم دست هایی را که هرگز سنگینی اش گردنت خم نکرد
که سنگینی نکرد بر گردنت
که ماندنم به پاهای زورمند از رقصم بود
نه گردنت

رقص من است این
و رقص مرا توهین نشاید

و دوست داشتن هنوز توهین

نکبتی که بر تو نمی یارمش دید
حتی اگر خود بخواهی

مشامم آکنده از بوی خون
سرم غلتیده در ژرفای دریای خوابش
ساق پایم هوشیار
گرفته اما از دوام کشیدگی ساکن اش
تاب آوردن سال های سنگینی وزنم

پا می کشم تا پاهات
نزدیک می شود چشمم تا نگاه شاهین وارت بر فراسوی صحنه
برای آخرین بار
ساق در مقابل ساق می چرخم ...

گمان برده بودم رهیده ام

تردید رقصی که نبود را ......

* تصویر از Jacques Pavlovsky

2007-06-22T13:23:00.000-07:00

لب بر لب هر که می فشارم

جان تو ست که می مکم

که چه بسا هیچ گاه نداشته ایش

2007-06-21T22:54:00.000-07:00

دیاپازون بازی بس است

موتور ها را روشن کن

2007-06-07T02:55:00.000-07:00

این جادوی آواست

مرگ جنازه ی پوسیده ی واژه
سر بر آوردن گیاه از این کهنه خاک

درخشیدن ...

واژه ها در هم می تنند
به هم می تنند

و در این هم آغوشی

می میرند

آوا جان می گیرد

کوبان
رقصان
کوبان - رقصان

بر خاک فرسوده ی واژه ها

این ست شعر

زنده گی آوا

مرگ قاعده ی مضحک واژه

پنهان اما

شاسوسا

2007-05-16T19:19:00.000-07:00

عشق

نه فقط تفاله ی دوستی

که بوی مردار جان پلاسیده در خویش در پی از کف رفتن دیاپازون دوستی بود

یا حسرت اینکه حالا که هست این تن را تنی ، چرا تو نیستی اش
... اگر که این جان، جان من است

TALENTS

2007-05-10T11:22:00.000-07:00

توان خواست آنچه توان شدنش نیست
توان داشتنش
دست یافتنش

همچون آینه ی دق ناتوانی ها ، چسبیده پشت نقاب

دور شدنش از چهره را امکانی هست، هرچند کم دست دهد.
بر کندش را اما تنها توان خواستن بوده

و هست.

ايمان / ادموند رايت / ترجمه: صالح نجفي

2007-04-21T03:21:00.000-07:00

یک کلمه نزد کسی به چیزی دلالت می کند و نزد کسی دیگر به چیزی دیگر.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
راست آنکه هیچ هستومند واحدی، هیچ شی یا ذات یکه ای،در برابر ایشان وجود ندارد- " واحد بودن" آن شی امری ست که آنان برای سهولت ارتباط مفروض می گیرند. سهولت ارتباط زمانی میسر می شود که هر دو طرف چنان رفتار کنند که گویی گزینش های هردوشان از تجربه های فردی عملا با هم منطبق بوده است.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
برای آنکه دو نفر بتوانند در عملی مشترک، که نامش را ارتباط می گذاریم، شرکت جویند باید کاری را انجام دهند که در عالم واقع مصداق ندارد، یعنی باید چنان رفتار کنند که انگار اگر قادر بودند می توانستند جای هم باشند و بدین ترتیب جهان را درست همانگونه نظاره می کردند که طرف گفتگویشان می بیند. آلفرد شوتس نام این حالت فرضی را "آرمانی سازی رفتار متقابل" می گذارد.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
هر فهمی در عین حال نوعی درک نکردن است. هر توافقی بر سر تصورات و احساسات در همان حال نوعی اختلاف عقیده است.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

... ما توهم کرانمندی و تناهی را بر واقعیت بی کرانگی و عدم تناهی فرا می افکنیم.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ارتباط مستلزم نوعی فرافکندن "ساده اندیشانه و نامتاملانه" توافق و نسبت دادن آن به پاره های از قرار معلوم مجزایی ست که از عرصه های جداگانه ی تجربه ی قردی گزینش شده اند.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

هر دو طرف ارتباط گزینشی خاص خود را در برابر خویش دارند، که آن را هستومند(the entinity) می نامند. اما این برای هر یک از آن دو پاره ی یکسانی از امر واقع نیست.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
عینی بودن که قرار است ضامن توافق ما در مورد هستومند های جهان باشد با وجود داشتن یکی نمی شود.
.
.
.
.
.
.
.

وجود هیچ گاه به تصرف زبان در نمی آید.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
عینیت تنها یکی از جنبه های فرایند ضروری "آرمانی سازی متقابل" است. و چیزی بیش از این نیست.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ابهام و چند پهلویی به خود امر واقعی تعلق دارد.

2007-04-08T22:25:00.000-07:00

و اگر نخواستن به نتوانستن بیانجامد ....

2007-04-05T03:19:00.000-07:00

روزگاری برکشنده ام بودی
سنگینی پتک پرسش نماد بودی مرا
واکنون
رقیق شده ام در کنار تو انگار
میانه ی محبت زنانه ات
مادرانه ات
رفیق وارانه ات

نا دوستانه ات دیگر

می بینی؟
چنان ضعیف شده ام اکنون که از تفاله ی دوستی
_ از این عشق _
دست نتوانم کشید

شاید چون دیگر تاب تنهایی را ندارم
تماشای هولناکی خویش را

تمام روز چشم هایم سرخ بود
نه که دیگر جهان کوتاه بود دربرابر خواست هایم ،مه پاره!
که در من خواستی نمانده بود دیگر

زنده ام
می خندم
قهقه حتی می توانم بزنم
یاد گرفته ام که جیغ هم بکشم
با زباله ترین موسیقی
نه تنها عق نمی زنم دیگر
که می رقصم
می رقصم بر جنازه خویش
که محصول مشترک نگرانی های توست و ترس من از ترکیدن مغزم
فلج شدن اعضای تنم
کور شدن چشم هایم

راست می گفت
من از کوه هیچ نمی فهمم
دیگر از هیچ چیز، هیچ نمی فهمم

و از هیچ ...
که مدت هاست
...

هیچ ای که برای من همیشه بیشتر از هر بوده ای بوده
آنقدر باورش دارم که تو آن نقطه ی روشن میانه ی ذهن ات را
و آن هیچ هنوز هم هست
همیشه هست

حتی حالا که بر جنازه ی خویش با نقاب قهقهه ای که گوشت شده بر پوستم می رقصم

نه دیگر اما adagio

من دیگر از رقص هم هیچ نمی فهمم
مهم نیست که از سر چه گفت " نمی فهمی"
مهم نیست که تو باز زیر علامت سوال می بری کسی را که هیچ گاه نبوده
و بیش تر از هر کس بوده
همانقدر که شخصیت بهترین کتابی که تا کنون خوانده ای
مهم نیست که چه کس گفت
مهم این ست که راست گفت

من از کوه دیگر هیچ نمی فهمم

زمستان گذشت
تمام شد
و پهنه های سپید پر برفی که چه کم دیدمشان ...

آری تنها احساساتی می شوم
تنها مرور می کنم زوزه ها را
از شوق نفس بند آمدن ها را
به نوازش های تند ترین باد ها گداختن را

کو باد های گدازنده ی روانم ؟

اینها استعاره های بی مرجع زندگی من شده اند.
باور ندارم حیات مستقل شان را
باور ندارم هست بر پای خویش ایستاده شان را در میانه ی زیستنم

مدت هاست
مدت هاست که می توانم بدون کوبش قطره های سرد
بدون رقص میان تند ترین کوبش قطره های به سردی گداخته
با آب وداع کنم

مدت هاست
مدت هاست که دیگر نمی آزرد گرمی تن آدمی تنم را

مدت هاست که بالا نمی آورم بوی متعفن غذاهای نشکاریده شان را

مدت هاست که گوش نمی گیرم از دنگ دنگ زباله هایی که زمزمه می کنند و آوا

مدت هاست که به یاری تو تلاش کردم حتی دوست بدارم شان
و نشد
نشد

تخته ی سفیدی شدم که به راحتی هرچه بر آن می نشیند و به همان راحتی پاک می شود
و تنها جا پای ماژیک ها کثیف ش می کند
و با هیچ الکلی
هیچ الکلی تمیز نمی شود

سهراب راست می گفت
در حافظه ی میز جنگل هست
و در حافظه ی این تخته ی از سفیدی نکبت بار

باد

به دست خویش دانه اش یافتم
به رقص خویش خاکش پراکندم
ابرش آوردم
نواختمش
و چه قصه ها که از رقصیدن بر سر ترین یخ ها برایش نگفتم
گاه آزرنش از کوچکی خورشید
پروردمش
میانمایه

تا که میان مایه ترین بر زمین _ انسان _ بی آنکه نگاهش درنگیش کند ...
...

هااااخ
تخته ی سفید لعنتی
چه خوب به یاد می آوری بادی که به قلم موی خویشتن اش بر تن آب و شن و میان گیسوان درخت و انسان ناپایدار ترین شعر ها را می نوشت

زنده ترین شان را
کوته عمر ترینشان را

به بهای زندگی
زنده گی ام را فروخته ام مه پاره!

کشتم

میانه ی عمیق ترین چاه های فراموشی سپردم
و می دانی فراموشی چه نیک از من بر می آید
و جه نا تمام
_ همیشه تفاله ها بر جا می مانند_

زیاده زیسته ام
ایستاده گی ام در برابر مرگ گربه وار بود و مرگ شمشیر انداخت و اکنون گربه وار به سویم می خزد
از دور
با مرگ نجنگیدم
در رفتم از دستش و اکنون روی گردانده مرا

سریع تر از آنچه باید زیستم
و دیر تر از آنچه باید
خواهم مرد

که حالا حتی خیلی دیر شده

کدام نگران ترت می کند ؟
دیروز تمام کردنش از حسرت کوتاه بودن جهان دربرابر خواست هام
یا که تردید میان ماندن و رفتن امروزم

کوتاه تر از آنم که دیگر شایسته ی زیستن باشم حتی
و یادواره ی دیروز تلخ و بشکوه ام تنها باز دارنده ی مسخره ام
یادواره ی شدن هایی که فریبم می دهد چه بسا در پس بودن های خفت بار امروز شدنی در پس فردا نهفته باشد
چنان که یکبار بود

کاش این فریب راست باشد
راست می گویم
کاش راست باشد
من هنوز حریصم به شکوه زیستن
به کم آوردن در برابر شکوه طبیعت
به کم آوردن هاش در برابر ذهنم حتی
با تمام رنج هاش
و نمی دانم این بار اگر دوباره آغازیدیم این بازی را چگونه ...

مرگ باید بداند که مرگ میان دیوار نمی خواهم
مرگ کوتاه تر نمی خواهم
_ مرگی که از بلند تر را در خیال می توان حتی آورد_

مرگ باید بداند که تنها با ظریف ترین و قدرتمند ترین دستش گلویم می تواند که بفشارد
دستانی که خود درآغوشش انداخته ام خویش را

ورنه ممکن ست باز هم بگریزم

این بار اما نه میانه ی میان مایگی شان

دیگر این دیواره را سر و ته سقوط نخواهم کرد

پایانه ی این نوشتار از تو نوشته بودم
از تو دل کندن را
و اینکه نه فقط نمیتوانمش که دیگر نمی خواهم بیهوده تلاش کنم
دست و پا زنم

نوشته بودم :
" نمی توانم باور کنم
اما با تو نیز نمی توان سکوت کرد دیگر
اما اگر دست و پا نزنی لبخند های زورکی ام را
اگر ساکت باشی و نپرسی احوالم را
اگر یادت بماند که بوی آدمیزاد هنوز حالم را بر هم می زند
بوی غذا
و رنگ های تند
اگر به هر دلیل
به هر دلیل ساکت باشی
شاید بتوانم تصور کنم هنوز، که با تو می توان سکوت کرد
نامردمی تا کجا که دوستی می خواهی مرا
خنجر آخته ی دوستی

و جز نرمینگی رفاقت دیگر برایم نداری "

همیشه همه ی فریاد هایم را بر سر تو کشیدم

تند ترین موج ها را بر تو کوفتم
و تو بخشنده و بزرگ همچون زمین دربرم گرفتی
بی آنکه ذره ای رنجیده باشی
موضع گرفته باشی

تو آن زمینی که تا هست موج می زنم
می وزم
از زلزله های هر چند این روزها کم ات به شوق می آیم
و

اگر نباشی

آن فضای تهی

و پر از سیاهچاله ام ...

همانقدر که حضور زمین در کائنات ضروری ست
حضور تو نیز در من هست
چون پاره ای از من

و شاید از همین روست که اینگونه بی پروا دوست می دارمت

هیچ وقت نفهمیدم در کائنات تو چه هستم

2007-03-24T00:02:00.000-07:00

اندازه و نوع میل جنسی هر انسان تا آخرین قله ی جان او بر می شود *

س - ک - س را ذره ای پایین تر از باد های سوزاننده ی آن قله برگزار کردن سراشیبی تند ی ست به سوی میان مایگی

و هر کوهنوردی نیک می داند که درنگ بر بلند ترین و وحشی ترین قله ها با ماندن بر رویشان برای همیشه مساوی ست **

* فراسوی نیک و بد / گزین گویه ها/75

** یاد گوسفند های یخ زده بر قله ی دماوند افتادم

خانه ی خنجر های پران

2007-03-20T18:40:00.000-07:00

- چون می خوام مثل باد رها باشم ، رهاااااااااااااااااااااااااااااااااااا

و باد برای هیچ کس و هیچ چیز توقف نمی کنه

پ . ن :به عنوان حسن ختام آخرین لحظه های سال نکو بود

2007-03-20T03:57:00.000-07:00

این را برای تو می نویسم که چند ماه بعد آرشیو را مرور می کنی و محکومم می کنی به نامه نگاری وبلاگی.
برای تو
تو ها
که دوباره به دامم انداخته اید در دنیای تاریک و هر دم فرو رونده ترتان
تو
که حافظه ننگ ت بود پس نبود، یا بر عکس نمی دانم
همیشه برای تو حرف می پرد از سر زبانم

برای توست
برای حافظه است که می نویسم
یا که برای مرگ
به فراموشی سپردن

نمی دانم

به یاد داشته باش که هنوز در این روز
آخرین روز زمستان
مانده چیزهایی که گرچه به امر واقع کوتاه و تکه پاره شده اند
گرچه از امر واقع برآمده اند
اما در من هنوز توان از آن خویش کردنشان هست
بی آنکه هیچ فعلی در کار باشد

پرید از سر زبانم آنچه برای او که دیگر دیگری نیست می خواستم بنویسم

دیگر، دیگری نیست

نه از آن رو که خویش ست
که خویشتن شده

تاریکی ها به هم پیوسته اند
گرچه راهی نیست میانشان

در هم پیوسته اند

بوی تلخ خون می کشاندشان به هم و مرز های نبوده را در هم

و این جزبه هوس فروبلعیدن یکباره ی خنکای داغ آن سیاهی سرخ نیست

2007-03-16T14:34:00.000-07:00

تنها مي خواهم باد سوزاننده مباشم آتشي را بر ديگري

كه خود توهم سوختنش را هنوز سردرگرمم

2007-02-17T22:47:00.001-08:00

آه آن پريده رنگ كه بود و چه شد كز او

رنگش ز رخ پريده خبر مي دهد سحر

2007-02-01T11:44:00.000-08:00

می خواند:

تلخش چون بنوشی و بخندی در ذات تو تلخی نماند ...

_ اینو بخور یادت میره ...

= شب بود
کویر بود ....

گوش سپردمش ....

کاش جدا ولم کرده بودند توی اون پهنه ی سپید و طلایی

کاش فقط یه شوخی نبود

دیگه نمی خواستم سوار ماشین شم

- اما ما باید زنده بمونیم.
هنوز جاهای زیادی مونده که ندیدیم ...

=

- هنوز ناراحتشی؟

= چرا باید نگران ضعف دیگری باشم؟
حق منه
حقم که تو بهترین شب سال
طولانی ترین شب سال تنها باشم
با تو تنها باشم
چرا نگران ضعف دیگری ام ؟

- چون مامانته. چون دوستش داری

= چرا ؟ چرا کوتاه اومدم آی تی؟

- کوتاه نیومدی! اینو بخور

تلخش چون بنوشی و بخندی در ذات تو تلخی نماند ...

- نخندیدی!

= هاها

- می بینی همه ی اینجاها رو با هم می ریم ...

= هاها ... من دیگه چیزی نمی بینم ...

- تو باز گریه می کنی ؟ تقصیر من شد

= هاها! نه خره یادم رفت ضعف در برابر ضعف رو ...

= اینه؟ یعنی اینه لایه ی زیرین مغز من ؟
چرا ؟
چرا باید هنوز تو فکرم باشه؟
اندازه ی کوه ها
برف ها ؟

یادآور اونهاست ...

ها هاااااااااااااااااااااااااااا

اونا همه شون یه بازین
یه بازی مسخره برای اینکه فراموشش کنم
فراموش کنم کسی رو...
چه بسا چیزی رو که وجود نداره

اون نمرده مه پاره
نمرده

از اول وجود نداشته

-

=

-

= اون انارای دانه دانه سرخ رو بده این ور

- می میری. شیرینی بخور

= تو ندونی کی باید بدونه ؟
تو همیشه می دونی
تو تنها کسی هستی که می دونه
تنها کسی که هست

تو دفترچه یادداشتمی

+ الو! کله خرابا شما دو تا چه کار می کنید ؟

- هیچ

= هیچ.

+ هیچ ؟ آره جون عمه تون!چند تا سیبیل اون جان؟ راستشو بگید

- هیچ

+تنهایید یعنی؟

- آره

+خاک بر سرتون پس ... کوفتتون شه . جام خالیه

= جای هیچ سیبیلی اینجا خالی نیست... هاها ... متاسفم استاد

با تو که هستم تنهایم
و من چشم باز می کند و خیره در من می نگرد ...

خوش ست با تو نوشیدن

با تو گریستن

شبی را آرام از اینکه هستی و نفس می کشی ، خالی از کابوس ها آرمیدن

هاها چقدر شبیه سیاهچاله ای مه پاره ام
نه فقط از آن رو که همه چیز را برایم گم می کنی

که تمام قوانین دنیایم در تو نقض می شود.

چه خوب تاب می آوری این دوست داشته شدن را

باشد که دوست داشتنم ...

نه

عاشق بودنم

آری

عاشق بودنم بر تو

برکشنده ات باشد . نه فرو افکندنت.

دوست نیکی نیستم اما دوستی نیک می دانم و دور باد که دمی از تو دریغ ش کنم

خنجر آخته ی دوستی را

WIND THAT SHAKE BARLEY

2007-01-17T20:35:00.000-08:00

-کریس ارباب کارت داره. 2 تا سرباز انگلیسی هم تو اتاقشن.
- فکر می کنی باید فرار کنم؟
_ همه ی این دور و بر رو محاصره کردن

_ بیا تو
_ جلوتر بیا
_ کفشام گلیه فرشا رو کثیف می کنه ارباب
_ مهم نیست بیا جلو
_ موقع شبیخون کجا بودی
_ تشییع جنازه ی عموم
_ اما مادرت حرفی از تشییع جنازه نزد
_ نباید با اون کاری داشته باشید
_ چه تو بگی و چه نه ما جای تدی رو پیدا می کنیم

دی می ین : اما کریس یه ایرلندیه ... اون هنوز یه پسر بچه ست.
- ما توی جنگیم دی می ین
- دستور رسیده خائن ها کشته بشن.

دی می ین: نامه ها تو بده من کریس
_
: نامه ها تو بده من
_ نامه ای ندارم. آخه مادرم سواد نداره. بهش بگو دوستش دارم.

.
.
.

دی می ین: امیدوارم این ایرلندی که براش می جنگیم ارزشش رو داشته باشه

.
.
.

دی می ین : اونو تو یه دیر بالای کوه دفن کردیم. مادرش برای هردومون غذا پخته بود. وقتی بهش گفتم فقط گفت منو ببر سر خاک پسرم. شش ساعت راه بود. حتی یک کلمه هم حرف نزد.
... سیند! من دیگه هیچ احساسی ندارم

مو هایش را با چاقو از سرش می کنند :
حرف بزن دختر بگو کجان!

خون لباس سفیدش را گرفته:
ولم کن انگلیسی آشغال

دی می ین ( پشت بوته ها ) : بذار برم . بذار برم ...

دی می ین : متاسفم . شرمنده ام .... ( خون را از سرش پاک می کند )

تدی : ما معاهده رو امضا کردیم دی می ین. بگو اسلحه ها کجان!
-
: دی می ین من تا حالا از کسی خواهش نکردم ، بگو اون کجاست ... این یونیفورم یه وسیله ست تا به صلح کامل برسیم.

: نامه ها ت رو بنویس دی می ین!

دی می ین : سیند ! بدون اینکه بخوام وارد این جنگ شدم و حالا هم نمی تونم ازش بیام بیرون

دن می گفت اینکه بدونی با چی مخالفی آسونه اما اینکه بدونی چرا سخته. حالا فکر می کنم می دونم .

2007-01-15T03:52:00.000-08:00

عالیه !
دارم از سر درد می میرم .
شنبه امتحان ابر رسانا دارم.
نیمه ی راست سرم از درد سره.
هاها
اینا که برا تو سر درد نیست .
خوش بختانه این بار دم امتحانی پرت نشدم بالا.
گور بابای جشنواره تاتر
خوبه
برا وقتی که می خوای بگذرن و نه به اون مزخرفی
همین
حالا که اما داره می گذره
با زوج کوپر و سیستم در هم تنیده شون که منو یاد اون موجود دویست ملیون سال بعد می اندازه.
یه حسی هست که می گه همه چی همینطوره.
همین قدر در هم تنیده.
نمی دونم
همینقدر نه شاید.
آره فیزیک بهترین سرگرمیه.
هاها
آره بچه کرمونی
من خیال نمی کنم اگه شب جمعه با دوست پسرت در حال نوشیدن باشی توپ توپی.
ترجیح می دم تو کیسه خوابم، و باز هم تاکید می کنم به صورت کاملا انفرادی، بالای یه قله ای سگ لرز بزنم یا دست کم فیزیک بخونم.
یه وقت اثرش برام اندازه ی اون آب آتشین بود .
بیشتر
خیلی بیشتر.
هاها
همیشه قابلیت های ذهنم برای حال دادن و حتی حال گرفتن ازم بیشتر از امکانات دنیای شما بوده.
آره وقتی خورده بود هیچ چیز جدیدی ندیده بود.
High ها مال down های وامانده بود
و لنی وامانده نبود
با دو تا پاش محکم رو اسکی هاش وایساده بود.
اما برای high های ترسو و گشادی مثل من همیشه یه down ای لازمه انگار
آتش آب یا سر چه فرقی داره.
حتی .....
نه کثافت !
اونو به گند چرکاب های نهان مغزت نکش
نه
همچنان می وزد و خالی می کند
کدوم الاغی گفته باید با آب باید غسل کرد ؟
با آب سرد شاید
اما ...
می گفت که جلوی باد می ایستاد و دستاش رو از هم باز می کرد
می گفته باد آدم رو می شوره
پاک می کنه
لرزیدم
و با وجود شیب زیاد شن اسکی سر نخوردم
آری هستی را دمه ای ست کیهانی ... نامش باد...
...
و تو انسانی آشغال
انسان
تا آخر عمرتم که ازش در بری
هرچه کنی باز هم در این تله ای
حتی این هم یه پیش داوریه
یه خواست انسانی
.
.
.
هاااخ
بله
یه خواست انسانی
اما من خواست انسانی خودمو می خوام
Memento
نوشتن به مرگ می ماند
.
.
.
ناچاری
ناچاری به حک کردن
چون می خواهی حفظ کنی آنچه را دوست داری
آره
جرات ندارم
جرات این را که هر آنچه هستم دوست بدارم
دوست دارم که آنچه را می خواهم دوست بدارم
و می کشمش
پاره پاره اش می کنمش
به گاف می دهمش با حفظ کردنش
سردت می شود و آنها ...
نه آنها پاره نمی کنند یادداشت هات رو
خوشبختانه نیازی به این کار ندارند
مساله فقط این است که سردت می شود
و عکس ها از دستت می افتد
ظاهرا فرقی هم ندارد
اما دارد
بیدار می شوم و می بینم که دوست ندارم اینجا باشی
اینجا باشید
چون پنجره باز ست
و صداش هست
چه بخواهم چه نه
از من جز پاره پاره های خاطرات خوشی که شاید از نخست هم جز خاطره نبوده اند نمانده
اما من این توهم را ترجیح می دهم به واقعیت پلاسیده تان
ترجیحش می دهم
ترجیح می دهم از هم پاشیدنم در برابر خالی بزرگش را به آرام گرفتن میانه تنگناهای گرم نرمینه تان
هاها
همه چیز لینکی ست تا ...
تا او؟ آن ؟ نمی دانم
تا آن...
حتی تنگناهای گرم نرمینه تان
آنگاه که تاریک ست و ساکت
هر سکوتی لینک ست
دست کم قلمی ست برای به یاد سپردن

می شه شب های امتحان memento دید.
خداحافظ گری کوپر هم می شه خوند.
یا خاستگاه آگاهی … در فروپاشی هر آنچه هست.
به درک که درد می کنی هنوز.
من می خوام ابر رسانا بخونم.
تازه چی خیال کردی با خیال راحت این جفنگیات رو آپلود می کنم.
پنج شش نوشته ی پیشینت بمونه تو همون صف تردید و پرسش نماد و راست زنی.
آره این دروغ ها و دست کم چرندها ند که فرصت بودن دارند.
حقیقتی وجود نداره
نه چون وجود نداره
چون وجود داشتنش یعنی نبودنش ....
صد البته حقیقتی انسانی
ور نه کوه ها و درخت ها و برف هاشون هنوز محکم سر جاشون ایستادند.
همونطور که اون هنوز سر جاش وایساده.
حتی حالا که مرده.

آره باید بمیرن تا به گاف نرن

I kill what I like befor rising bad smell from its corpse

هاها من هیچ وقت نمی تونم اونقدر فیزیک بدونم که مجبور شم ترک ش کنم

و متاسفانه اونقدر کوهنورد نمی شم که ...

آره قطب جنوب رو ترجیح می دم ...

مدت هاست که کثافت این دود و چربی رو به دویدن و سنگ از تن نزدودم

جانم را اما تنها تو درمانی و پهنه های سپیدت.

من باز خواهم گشت ...

Open ur heart , I m coming home

2007-01-07T03:30:00.000-08:00

واژه ها ديگر حتي فرار نمي كنند

حضور ندارند

مرا به ياد من مي آورد نوشتارش

مرا؟

مرا؟

as is?

من اما اين كوتاه شده تا سقف هاي شهر را دوست ندارم اما

كوتاه شده؟

چند وقت ست كوه نرفته اي ؟

برف

برف

كه هيچ بي قرارش نبوده اي و چه خيالي

خوب حتما همين ست كه هست

خدا حافظ گري كوپر؟

نه

هنوز نه

بگذار خيال كنم هنوز نه

- بيا اين تم گوشي مو ببين، دوستش داري

=

زار مي زنم

مدت هاست كه در نمي يابم بر من چه مي گذرد

پهنه هاي پر برف درخشان به آفتاب

الوند

.
.
.

بوي خون مي دهد اين نوشتار

نمي دانم.

آيا ستاندند تيزي دندانم به نرمينگي پوستشان ؟

گفته بودي لب نبري جز به جوشيده از ميان سنگ

يادت هست؟

توجيه نساز

به استعاره توجيه

هاها

تا كي؟

تا كي بايد بلند زيست؟

كوتاه شده اي

كوتاه تر خواهي شد

مرا به ياد من مي آورد نوشتارش

خون جوشيده و به خويش مي غلتد به سان يخ ها ي غلتيده در آب چشمه هاي بلند ترين كوه

كوبه ايست كه آسمانم را به غريدن وا مي دارد

باريدن

مي جوشد خون و مي جوشاندم

تشديد تنها گزينه ي خوش رابطه ي انساني ست

راهي براي مصون ماندن از كوتاه آمدن

2006-11-25T06:11:00.000-08:00

چشم می دوزد در من

با چشم های بسته اش

ـ جای خالی چشم های نداشته اش ـ

و نقاب آب می شود آرام آرام بر چهره ام .

* کویر گردی را بیشتر از کویر نوردی خوش داشتم که فرصت تماشا بود

فرصت شسته شدن زیر نگاه مخوفش از "هست"

که تنهایی بود و بیکارگی و آنچه نشاید ، نبود

ـ هدف ـ

2006-11-02T09:52:00.000-08:00

گفتن

با تو آسان بود

نه در پي اينكه در مي يابي اش يا نه

گفتن با تو آسان بود
آنچنان كه زمزمه كردن هذيان هاي بكت در سكوت بيابان

تنت پرده ي شبي كه آسان تر مي كرد
گفتن را
خاموش ماندن را

زمزمه كردن را
_ اين بار از هذيان هاي خويش_

بيابان ...؟
آري بياباني بر زمين

شايد بي آنكه بخواهم و بدانم يادآور بيابان آن بالا
تهي
سرد
هولناك

كه فرو ريخت از خويش در پي مرگ گرگ

از آنچه گذشتني ش در كار نبود
كه همه ي آنچه بود،بود

گذشتيم

كه گذشت به مرگ
به مرگبار ترين مرگ

از بياباني كه روزي در آن خورشيد خواهد دميد چگونه نتوان گذشتن

با خويش گفته بودم پيش از دميدن خورشيد خواهم گذشت

خورشيد در مشتم ديگر نمي سوزاند پوست را

پيش از باز شدن مشتم چرخيد زمين و گذشتي :)

نقاب خورشيد بر چهره و خورشيد در مشت

مگر مي شود لبخند نزد گذشتنت را

بيابان پر بوته ي زميني كه دور دست هات رنگ افق هاي دريا داشت چه بسا
باشد كه خورشيد شوي و دريابي كه آزاري نيست هرگز از زمين وي را

بودنش تنها بهانه اي براي اجراي نمايش بي نمايشنامه ي " نقاب خورشيد"

پرسيده بودي چه هستيم براي تو

بدون زمين نقاب مي افتد از چهره ي سياهچاله و تاريك مي شود و اين شباهت زيادي دارد با برآمدن خورشيد بر روي زمين

_ افتادن پرده ها _

nd i have seen the writing on the wall

2006-10-07T09:31:00.000-07:00

تو همان مرگی که تمام عمر پی اش دویده ام.

همان تاریکی و خلوت بی هیچ

آن بالا، آن بیرون حتی

تاریک نیست

که انبوه ستارگان هست
رخ نمایی " هست "

تو ...
تو اما ...
تو آفت کش انبوه ای مرا
آفت کش هرچه هست.
هر چه ساکت و خلوت و تاریک نیست

اینکه عاشقم به تو مزخرف است.
اینکه تو تنها ابژه ی منی

مدت هاست که از سوژه گذشته ایم مه پاره
مدت هاست

تو
تنها کسی هستی که هستی
و این عشق نیست
معجزه است

حضورت
یادت
که نوید مرگ است
نابودی

خلوت

روز های خوشی ست این روز ها
که دهان می بندند به خوردن
و من هم گه گاهی
و دیگر نه حتی خنده ای بر خاستگاه دهان بستنشان

دیگر کسی نیست مه پاره
هیچ کس
هیچ چیز
تنها تو هستی
که جز نیستی ...

خوش مرگی ست مه پاره
اگر که تابش باشد
گه گاه که نقاب خنده روی هستی کنار می رود
می بینم چهره ی بی لبش را
با دو چشمی که تنها می نگرد
...

های
مه پاره مه پاره مه پاره

آن جا
آن جا
...

صدایت که هست
آن جا هست
خلوت و تاریک
بی هیچ
جز من و تو

هیچ

نمی جنگم با هستی ماسیده بر لحظه های نگاشتن این حتی

باش

معجزه ی حضورت نوید نابودی

2006-10-07T09:27:00.000-07:00

گرگ به یاد گرگ تنید انسان را
و انسان ستاند تیزی دندانش به اشک

که گرگ را دندان به دندان پاسخ بود
_بر گلو_

و چون نبود
بیکارگی دندان ...
_کند شدنش_

گرگ به یاد گرگ تنید انسان را
و پیش از زوزه در گوشش
زمزمه شد آوا

هرچند خنک، هر چند تاریک

اما خنجرش در غلاف
نرمی انگشتانش در پیش

که زوزه را بیابان می بایست و انسان بیابان نبود
دشت بود، سزاوار ترنم باران

هر چند تند
هر چند تاریک
اما مهربان و بی رعد

سیاهچاله نقاب خورشید بر گرفت چون به زمین نزدیک شد
جانش بی تای سه درجه ی کلوین
عرق کرده از هرم خویش

او را تاب کنجکاوی چشم تلسکوپ هاشان نبود

* آنقدر آپلود نشد اين نوشتار تا وقت دوباره اش رسد
گرچه اين وقت ديگري ست و نه حتي ياد آور آن ديگري

2006-09-01T09:57:00.000-07:00

" چه بسا گمانه ی فهم پیامد ناهوشمندی بشر باشد "

تفاوتی نیست میان این با

" نوشتن به مرگ می ماند ... "

falling up

2006-08-23T06:33:00.000-07:00

شما آنگاه که آرزومند اوج گرفتنید رو به سوی بالا دارید و من رو به سوی پایین

چرا که من اوج گرفته ام ...

چنین گفت زرتشت / نیچه

- چته چرا آویزونی ؟

= می بینی که به خودم خود حمایت زدم ،بالاتر نیافتم

- پاهاشو نگا! رو هوایی تو که !

= عوض این حرفا حمایت کن صعود کنم پایین !

- خودت سر طناب بیا

= خره ! آخه کی این بالا حمایتم کنه ؟ تو هم که اون پایینی .

حالم اصلا خوب نیست

- یعنی هیچ کس اون بالا نیست؟

= نه بابا! کی بوده ؟

- هوممم ...

= به گمانم یکی بود . نمی دونم الان کجاست . تا اون پایین صعود کرد یا آخرش پرت شد بالا .

حالا اونو بی خیال . حمایت کن بیام پایین. طنابم هنوز وصله اون پایین .

- آره وصله ـ بلند ترین طناب دنیا شاید ـ اما انگار اونور خیلی هم به طناب اعتمادی نیست که خود حمایت زدی

= آخه طناب توه

-

=

- چی شد راستی ؟ تو که می گفتی بدت می یاد از هوای اینجا

= خیلی وقته اینو نگفتم

- بلند نگفتی

=

- آخرش نفهمیدم چی شد که کلا اومدی پایین.تو که از این ارتفاع خوشت نمی یومد

= شاید ترسیدم . از اینکه نکنه عرضه شو ندارم که بیام پایین . از اینکه توانایی این صعود رو ندارم .

شاید هم می خواستم اون رقاصی باشم که سر ترین یخ ها هم براش بهشته .*

- سخت بود؟

= آره سخت بود خوب ! یه عمر یه دیوار زیر پام دیده بودم که جلوی منظره ی اطراف رو می گرفت . حالا قرار بود بیام طرف همین دیوار ، بهش نزدیک شم و ازش صعود کنم

آره سخت بود

خیلی هم

-هوممم ... پس برات رقص نبود

= نه ، من هنوز رقصیدن ندانم

- با کی هم طناب بودی ؟

= هاها ! چطور به ذهنت رسید که من می تونم با کسی هم طناب باشم ؟

-خوب پس چطور صعود کردی ؟

= با همین ابزارا که میبینی . هر جا در آستانه ی خستگی بودم یه ابزاری چیزی کار می ذاشتم .

- با اینهمه ابزار چه ریختی صعود کردی ؟

= هاها ! ابزارا گرانششون رو به پایینه

- اصلا تو اون بالا ابزار از کجا گیر آوردی ؟ اون بالا که چیزی نیست

= قرار نیست همه چی رو به تو بگم

- من نمی فهمم . آخه مگه همه ی مسیر ابزار خور بود ؟

= گفتم که قرار نیست همه چی رو به تو بگم

- باید بگی . چون ممکنه منم بخوام صعود کنم

= از مسیری که من پایین می یام ؟ کمی به مغزت فشار بیاری می بینی که نمی شه . تو حتی نمی تونی از مسیر یه نفر دیگه که صعود کرده بالا استفاده کنی . می دونم که اون پایین این حرف احمقانه به نظر می رسه .

از خودم شرمنده ام که باید یه همچین چیز واضحی رو برات بگم :

هیچ مسیری روی دیواره وجود نداره

روی این دیواره دست کم هیچ مسیری وجود نداره

برای سنگای کوتاه یا حتی بلند چرا . مسیر هست . وقتی میومدم پایین اینو دیدم . اما اونا هیچ کدوم دیواره نیست

- ( زیر لب زمزمه می کند ) شاید چون دیواره ای وجود نداره .

=

- برا همینه که مهم نیست دیواره ابزار خور باشه یا نه ؟ چون هست . آره؟

= تو از کشف کردن ذوق زده می شی

- تو نمی شی ؟

=

- من حمایتت نمی کنم بیای پایین .

=

- ارتفاع اینجا بهت نمی سازه . اینجا که باشی هم به خودت گند می زنی هم به بقیه

=

- می مونی همون جا یا گیره به گیره بر می گردی ؟

=( لبخند می زند ) بی آنکه در امان باشم ، در امانم

- چی می گی تو ؟

=

- چرا نگام می کنی ؟ می خوای برم ؟ اذیت می شی من اینجام ؟

= اگه ساکت باشی نه .

- خودتم می دونی که حرف زدن چقدر تو صعود بهت کمک می کنه

=

-

=

- نمی تونم ساکت باشم ، چون نمی دونم می خوای چه کار کنی

= خود حمایتم رو باز می کنم

- خرشدی ؟ حمایت کن بیام بالا . کمکت می کنم بیای پایین .

= هاها ! چی شد؟ در امان نیستم انگار

- چی می گی بابا ؟ اگه واقعا بخوای بیای پایین کمکت می کنم . بد جوری آسیب دیدی تو . شک ندارم چند باری ابزارات در رفته و پرت شدی بالا . مگه نه؟

خر نشی بازش کنی ها

حمایت می تونی بکنی تا بیام کمکت ؟

= نه تو را دیگر توان صعود هست و نه حمایتی برای صعودت در کار .

- اما تو قبلا حمایتم کرده بودی

= به خاطر صعود تو نبود . برای صعود خودم بود . گرچه وزن چندان خوبی هم نداشتی که بتونه به صعودم کمک مهمی بکنه . به هر جهت جز تو نمی خواستم کس دیگه ای رو حمایت کنم ... هاها ! ... حمایت کنم ؟ ... هاها !

- پس من هم یکی از اون ابزار ها بودم

= که در نرفتی

- گفته بودی . باورم نمی شد اما . حتی اگر بلند هم می گفتی باورم نمی شد . نمی خواستم که باورم شه .

=

-

=

-

=

- می خوای برم که خود حمایتت رو راحت تر باز کنی؟

=

- می مونم . اما نگات نمی کنم

=

- نمی تونم برم و بعد برگردم ببینم تو نیستی .

=

- دهنت رو ببند و ساکت باش

=

-

=

-

=

-

-

-

-

-

-

-

-- تو با خر شدی اومدی پای این دیواره ؟

-

-- با تو ام

-

-- باز داشتی با اون حرف می زدی ؟ چی شد باز این پایین پیچ خود حمایتشو نبسته بود ؟ من می گم از قصد بوده . آخه تا کی می تونست به صندلیش طناب ببنده و بره این ور اون ور . کجاست حالا ؟

-

-- اووه اوناهاش . من به زور می بینمش . تو چه ریختی باهاش حرف می زدی ؟

-

-- حالم به هم می خوره از این بازی مسخره تون . بازی مسخره ی تو البته . تو فقط خیال می کنی صدای سکوت اونو می شنوی. من نمی فهمم . آخه مگه سکوت هم شنیدنیه. جمع کن این قرتی بازی ها رو .

-

-- ببین ! می خوای خفه خون بگیری ، بگیر خوب . به من چه اصلا . من دارم می رم کوتاه کار کنم . می یای ؟

-

-- احمق ! بیرون کن از کله ات فکر این دیواره های عریض و طویل رو . به نظر من همه ی اینها ژنتیکیه . یعنی تو ممکنه بالاش بدنیا بیای یا پایینش و هر کجاشم که بدنیا اومدی همون جا بمون . اون که نتونست این پایین بمونه . قسم می خورم تو هم نتونی صعود کنی بالا

-

-- می خوای بری بالا که چی؟ هیچ کس تهشو ندیده . حتی خود آشغالش هم شاید ندیده بود و ما رو سر کارگذاشته بود . یادته ؟ یک کلمه هم ازش حرف نمی زد .

-

-- می دونم چی می خوای بگی . ( با تمسخر )" آخه گفتن ازش جمع نقیضینه"

می بینی ؟ خوب می دونم چی می خوای بگین . همه شو از برم . اما لامصب نمی فهمم چی می گید . می فهمی ؟ نمی فهمم ! حتی یک کلمه شو . برا همین هم هست که خیال می کنم یه مشت خزعبل من درآوردی یه . یه مشت واژه ی بی مفهوم که پشتش هیچ کوفتی نیست.

-

-- می دونی ؟ می ترسم یه روز بیام اینجا . ببینم تو هم به خودت خود حمایت زدی که بالا نیافتی .

اون جنس تو رو داره عوض می کنه . اما این رنگته . به خدا فقط رنگته . اه . خودم هم نمی فهمم چی دارم می گم

-

--

-

--

-

-- اینجوری اون بالا رو نگاه نکن . اون بالا هیچ خبری نیست . اون بالا سرده . تاریکه هیچی نیست که تو براش ذوق کنی . بی خیالش شو . مثل اون از اینجا رونده از اونجا مونده می شی ها .

-

-- حتی بد تر از اون. تو برای اون اینجا رو قابل تحمل می کردی . چون یاد اون بالا می نداختی ش . این چیزا رو به تو نمی گفت .

اما یادت باشه . اون نمی تونه تو رو یاد این پایین بندازه ها . اون این پایین به تو نیاز داشت . اما اون بالا دیگه نه .

یادمه یه بار گفت واسه این می تونه بهت نگاه کنه که نمی بینتت . نفهمیدم یعنی چی . اما قطعا معنی خوبی نمی ده

-

--

-

--

-

-- هی هی ! من احمق نیستم ! تو دیگه اونو نگاه نمی کنی . از اندازه ی مردمک چشات می شه فهمید .

آره دارم پز باهوشی مو می دم

ده لعنتی یه زری بزن خوب

-

-- اون کار خودشو کرده . بدتر از اون چیزی که فکرشو می کردم . اگه بخوای حمایتت می کنم صعود کنی . اما خیال می کنی چند طول طناب به خاطر تو می تونم بالا بیام . خیال می کنی بلند ترین طناب دنیا چند متره ؟

-

-- آره بلند ترین طناب دنیا همینه که تو بهش دادی . چرا از این نمی ری بالا ؟ حمایتت نمی کنه که نکنه . صعود مصنوعی کن خوب. اینطوری اونو هم می کشی کمی پایین تر

-

-- به درک !اصلا بیا . منم بات میام دیواره رو صعود کنی . .. اوه ! این که رول نداره که ! من مسیر های اینو نمی شناسم . حتما باید مسیری باشه که از قبل باز شده باشه

-

-- احمقانه ست اگه خیال می کنی که می تونی مسیر باز کنی . تا وسطش می ری و بر می گردی.

باشه من کمکت می کنم .

-

-- باشه هر جور تو بخوای

-

-- ببین قبل اینکه بری ابزار ها رو بیاری ! ... می دونی ؟ گوشه ی کتابی که بهش داده بودی نوشته بود :" مرا از دوست داشته شدن در امان دار" . خیال می کنم باید می نوشت : اینا رو از دوست داشتن من در امان دار

-

-- نمی فهمم ! آخه تو حتی دیگه اونو هم نگاه نمی کنی . دنبال چه کوفتی داری می ری بالا نمی دونم . می گم بیا بی گدار به آب نزنیم . کلی آدم می شناسم که رو این دیواره کلی تز دادن . می تونی بری ازشون راهنمایی بخوای . من نمی فهمم چرا این رول نداره . یعنی حتما این طرفش نداره . قسم می خورم که داشته . این کلی مسیر داره که یه مشت الاغ ازش می رن بالا و تاپ نکرده بر می گردن . همین سمت ش حتی . خودم خوندم . چند تاشونم دیدم . بیا بریم . به ت معرفی شون می کنم .

-

-- هر غلطی دلت می خواد بکن

-

-- به درک اصلا می خوای سولو بری ؟

-

-- کی باید بیام جنازه تو جمع کنم ؟

-

-- مطمئن باش این ابزارا که به خودت می بندی فقط کمکت می کنه سقوط کنی . تو نمی تونی کار اونو تکرار کنی .

- ( پرسشگرانه نگاهش می کند که وی از کجا می داند )

--

-

-- بیا بریم . اشکاشو نگاه ! بیا بریم . یادت می ره !

- ( فریاد می کشد ) به من دست نزن

-- ( خندان ) هر چی تو بگی . تو فقط حرف بزن ! بیا امروز بریم . خسته ای . از فردا هم می ریم بهت چند تا کوتاه خوشگل نشون می دم با هم اونا رو تاپ می کنیم . تو فقط بخواه . همچین درجه صعودتو ببرم بالا ...

- ببند اون دهنتو !

-- باشه ! باشه ! اونا رو بده به من ... بیا

- چه می کنی ؟

-- طناب شو باز می کنم

ـ حالا دیگه کاملا در امانه

2006-08-16T15:36:00.000-07:00

ژان بوردیار را گشودم

نمی دانستم
و درمی یافتم

صداش آشنا و واژه هاش نامفهوم

فوکو را گشودم
بی پیش داوری فوکو را فراموش کن

و یادم آمد دوباره بیماری ندانم چند ساله ی آدمی

شیوه نی بف ره 1 *

2006-08-16T15:28:00.000-07:00

دوست جز تفاله ی دوستی نبود و اکنون نه دُرد مانده و نه شراب

مرثیه نمی خوانم

مرثیه چه می خوانم وقتی که رد پای خوش ترین زخمت را بر برف ، آفتاب رفته است

مرثیه نمی خوانم
مرثیه ...

چه می خوانم ؟
وقتی خاکستر گداخته به بادت را یخ های آب شده پراکنده اند

مرثیه نمی خوانم

مرثیه نمی دانم

که در پاکترین آتش نافروخته ی به خویش افروخته ، سوخته تصویرت
و دردست تند ترین سلامت باد ... بر باد

مرثیه نمی خوانم

...

پس چرا هر شب خواب تو را می بینم ؟

خواب نمی بینم من که
کابوس نیست دیگر دیوار برایم

کابوس ست دیوار برایش
و به هزار پرده ، چهره پوشانده از من
خواب می بیند هر شب تو را
در من
بی من
بر بلند ترین بلنداهای کوه

آخر او که مرثیه نمی داند

مرثیه نمی دانم
مرثیه نمی داند

یا که اینها همه بهانه ی اینکه کابوس ست برایم
هنوز گله

از تپش نایستد آن ارتعاش
آنجا که دما 3 درجه ی کلوین ست

کابوس ست گله برایم
که به نرمینگی و بوئینگی ش بالا می برد دما را

از تپش دارد می ایستد آن ارتعاش

آری مرثیه نمی خوانم برایت
که مرثیه نمی دانم

هااااااااااخ که مرثیه نتوانم خواند برایت

* برگرفته از نام فیلم مرثیه ی برف / جمیل رستمی
نوشتار ارتباطی به فیلم ندارد

2006-07-26T03:40:00.000-07:00

پنج شنبه :

دائو بسته است ...

... باشد

قدم می زنم در حیاط خلوت فدراسیون
خلوتی نه ، که حضور دیگری بر همش زند

بار پیش
دماوند ...
هنوز هیچ نتوانم بگویم آن سفر عجیب را

قله ی وحشی اش که نخواست گام های مرا

_ نخواستم گام هایم را بر قله ی وحشی اش _

صدای شیهه ی اسب و پارس سگ شوکه می کندمان

جانمان میان این دیوار ها چه خراش ها که بر نداشته

جمعه:

زیباست دامنه ها
میان من و دامنه ها هیچ اما
و شاید این راستی ست ...

تا شب انبوهه
تا شب همهمه
تا شب ...

شب ...

شب

= همه ی آنچه می دانستم همین چند صورت فلکی بود که پیدا بود و ماه ...

ماه ...

ماه

کمی بالا تر از بالاترین چادر سطح صافی ست برای دراز کشیدن و تماشا

= شب همین جا بخواب

= شاید مانع صعود فردا شود

=چه مزخرف شده ای تو !

اما ...

توان خواستنت هست هنوز ؟

= هست

= پس هر آنچه خواهی کن !

باد می وزد و فشار هوا کم ست
از خنکای بیرون کیسه خواب نمی توان گذشت
تنم از گرمای خویش داغ و بینی یخ زده از وزش باد
می غلتم
می غلتد سنگی زیر تنم
و خواب نبوده را بر هم می زند

= وااااااااااااااااااااااااااای

غروب کرده ماه و این ...

این راه شیری ست

با هزار ها هزار ستاره

اين كهكشان من است

خانه ي من

و اين
اين زاويه ي سركج منظري ست كه از آن به جهان مي نگرم

هاااااخ كه چه كوچكيم من و تو

كوه وحشي

و چه شگفت

من از تو اما شگفت تر

= بخواب فردا مي خواهي كوچولو رو فتح كني

= داني كه نه در كار فتح جهانم

= هي اينجارو اين ذات الكرسي ست . چند ساعت پيش دنبالش بودند بچه ها ، اين هم خوشه ي پروين . اين مربعه چيه ؟
= بخواب يا بي خيال شو اين بازي مسخره ي صورت فلكي را

فكر كن ...

دورترين شان ...

و تو

اينجا ...

اين زاويه ي سر كج كرده كه از آن به جهان مي نگرم

= مي بيني كوه وحشي ! اگر گذاشت بخوابم ...

فشار كم هوا مغزم را به هم مي فشارد
بالش بادي را بي خيال مي شوم و سر بر سر سنگ مي نهم

شنبه :

_ پس چه كار مي كني الهه ي باد و بارون ؟

= تابستون كاري ازم ساخته نيست آخه :d

خوب مي دانم كه امروز از هيچ خبري نيست
اما به رويم نمي آورم

_ هوم خوبه ! باد خوبيه

= اين نسيم ها كار من نيست

هردو قدم يك دم و بازدم

اينجا همان جاست كه بار پيش نفس م گرفت
بادي بود ...
همه ي شيب ها پر از برف ...

وسوسه ي غلتيدن ميانشان

((

.
.
.
باد مرا
يار مرا
عشق جگر خوار مرا

باد تويي
يار تويي
خواجه نگه دار مرا

تند شد . پيچيد
در آستانه ي رهايي کسي از پشت گرفتم

همه اش سنگ بود

سمت راست يکسره برف

شوق رها کردن خويش در آن شيب تند
پس از تجربه ي آستانه ي سقوط

.
.
.

))

تا قله نه بادي
نه نكو برفي
و نه آسمان در هم گرفته اي

شب كاش آمده بودمت وحشي كوچولو

نامرد نا مهربان
كو باد ها ي گدازنده ات ؟

مي خندي به خورشيد و مي خندمت

آمدم كوچولو
20 متر هم نمانده

مي داني ؟
بر بلنداي تو كوتاه ست
بر بلنداي بلندترين ِ زمين حتي
و بلنداي دست نيافتني آن كوتاه ترين بلنداي آسمان ...

_ ماه _

هر لحظه دور تر مي شود بلندترين بلنداي آسمان *

كجا شكايتي از چهره نساييدن بر چهره ي باد و برف
خيالي نيست
خوش بود شبي كه با تو بود و راه شيري و
...

آن بلنداي فراخ و ‍ژرف

بسي خوش تر از ايستادن بر بلندترين بلندايت
_ قله ات _

كه بلندترين بلنداي تو مرا آنجاست كه تند ترين بادها باشد
پر برف ترين شيب ها
به ابر اغشته ترين آسمان ها

هي وحشي !

من بر مي گردم
تا بلندترين بلنداي خويش
تا آنسوي فراسو

بر مي گردم آنجا كه چشم هايم را رها كرده ام

كه مرا ديگر نه تاب اين فرود هست
اين بوئينگي و نمناكي و گرما ي كلافه كننده

بر مي گردم تا سرزمين وحشي خويش
و آنگاه تو وحشي ترين چهره ات را بر من خواهي گشود

و چشم در چشم سكوت خواهيم كرد

كه كدام سرد تريم

من يا تو

باز خواهم گشت

* انبساط كائنات

2006-07-03T04:56:00.000-07:00

قلبم مي تپد تماشاي آن رنگ ها را

نور را

مه

_ با لب هاي بر هم فروبسته اش

افسون خاموشي اش_

انگار نه انگار که هفته اي يکبار منظره هايي از اين دست مي بينم

تنگ مي شود دلم کوه را

دشت ها را

مه را

و گره مي خورد در حلقومم همچون همه ي آن يک سال که جمعه هاش ديوار بود

چه فرق مي کند ديوار ، ميان ديوار ها

يا آن بالا ميان بازوان باد

بوي گوسفند و صداي وق وق سگ ها همه جا پيچيده

اين پايين

آن بالا

و گرگ ...

نه

نه گرگ اين گله

تنها زوزه کشنده اي بر بلند ترين شانه هاي کوه

هم آوا با خواستار ترين زوزه هاي باد

ماه را

آن تاريکي و سرماي ژرف و هولناک را

نه گرگ بودم اين گله را

نه چوپان

به ناچار ابر فراز سرش

نفس بر نمي آيدم اما ديگر در خانه ي خويش حتي

بس که بيني گرفته ام

دردا که عفونت در ارتفاع هم تاب ماندن و تکثيرش هست

ميان تند ترين باد ها

که ضعف هميشه جان سخت تر ست

پيچيده در سرم بوي گوسفندان

مي خارد تنم از نرمينگي پشم و پوستشان

آشفته ست خواب هايم از کابوس وق وق سگ هاشان

کجاست چوپان موعودشان ؟

و تو را !

کجاست آن اوج گرفتن گاه فرود که مدعي اش مي شدي ؟*

کو آن کنش پالوده از هر گونه واکنش ت؟**

عفونت بيماري شان از سلامتت ترساندت؟

مي داني ؟

حتي اگر آن کرمچاله از آن سر خط به اين سو باشد ، تو راه خويش گير

تو راه خويش گير که نور راه خمش هاي فضا مي گيرد

چشم دوخته بر سه درجه کلوين

ميانه ي گرماي منزجر کننده ي انبوهه شان حتي

چرا ديگر فرياد نمي آوري هر آنچه خواهي کن را ؟ ***

تو را که توان خواستن روزي توانا ترين توان بود

چرا اعتماد نداري که مي شود؟

ديدم شايد که نشد

و ترس از بالا تر رفتن اين دما

تنگ تر شدن ديوار ها

فشار بيشتر پوزه هاي لزج شان بر تنت ...

خواست هام به خواباندن ذره ذره جان مي دهند

و بيداري شان اينها را رشد سرسام آور گياهي ست وحشي که سرنوشت ش جز سوزاندن نيست

آري

خود خواسته بايد

مرگ خود خواسته

مرگ بهنگام ‚ با تابناكي و شادي ****

نکوترين لحظه ي زيستن ؟

اما کجا؟

در کدام ارتفاع ؟

در کدام باد و کدام شيب به خويش و برف در هم غلتيدن ؟

کجا تمامش کنم وقتي تمامش را نزيسته ام ؟

تمام نزيسته ام ش ؟

کي مرگ وقتي شوق به زيستن نفس مي گيراندم ؟

گيريم که مرگ

مرگ خودخواسته

از سر آري گويي به زنده گي

اما کجا؟

در کدام ارتفاع ؟

کدام باد را هم نواي آخرين زوزه خواستن؟

به کدام شيب در خويش و به برف در هم غلتيدن ؟

بر بلندترين بلنداهاي زمين بايد

ميان تند ترين باد ها

حالا که بلند ترين بلنداي آسمان ناممکن شد

و کوتاه ترينش دست نيافتني

سقف تا کجا آخر بايد هوار کرد بر خواست ها ؟

بتهون به هم مي کوبد

نه

اين بار اين آواي پالوده ي من ست که فريادش مي کند *****

بي هيچ گونه فرياد

مي کوبد

مي رقصد به نت ها

کي از سر عشق به زنده گي ترک زندگي توان م گفتن ؟

هااااااااااااخ که عمريست نزيسته ام

_ کوه نرفته ام_

* شما آنگاه که آرزومند اوج گرفتنيد رو به بالا داريد و من روي به پايين ،

زيرا که اوج گرفته ام

چه کس در ميان شما هم خنديدن تواند و هم اوج گرفتن ؟

آن که بر فراز بلند ترين کوه رفته باشد ، خنده مي زند بر همه ي نمايش هاي غمناک و جدي بودن هاي غمناک.

(( زرتشت / نيچه / بخش يکم / درباره ي خواندن و نوشتن ))

**باشد که مهرت بر اينان چونان مهر مهر ( خورشيد )باشد

يکسان تابنده بر همه چيز و همه کس

سراپا کنش و پالوده از هر گونه واکنش

آتشي شفا بخش که تنها او که خواهان ست سلامتي را

سر از نمينه دخمه ي بويناکش برآورد وي را

(( h-arp-y lu-pin))

*** هر آنچه خواهي کن . اما نخست از آنان باش که توان خواستن دارند

(( زرتشت / نيچه / درباره ي فضيلت کوچک کننده 3 ))

**** با سربلندي مردن بهتر است آنگاه كه سربلند نمي توان زيست . مرگ خودخواسته ‚ مرگ بهنگام ‚ با تابناكي و شادي ‚...... از سر عشق به زندگي

(( غروب بتان / نيچه / ص 131 ))

***** بتهون که مي گوشم انگار روان پالوده ي نيچه ست که سخن مي گويد

(( ha-rp-y l-upi-n ))

2006-06-28T15:45:00.000-07:00

برزخ ست اکنون

چشم ها بسته

حواس سر شده
از کف رفته

دست و پا مزن
آرام باش

به ياد بياور
به ياد آور که اين هيچ گاه مرگ نبوده

بوده

پايان زهداني که ديواره اش تاب سنگيني ات ندارد شايد

زاييده خواهي شد

دست و پا نزن

اگر گمان مي بري که دوست داري دست و پا بزني ...
دست و پا بزن

دست و پا نزن

من از فرايند اين تولد هيچ ندانم

هزاربار هم که تکرار شود

هزار بار هم که زاييده شوم

و خويش را بزايم

اما مي دانم که مرگي نيست

تو بازيگر خوبي هستي

بودي

2006-06-18T07:21:00.000-07:00

لجور

اولین دیواره ی بلندی که بر آن دست می بردم

بارهای پیش که از 3 آن طرف تر نمی رفت پل خواب بود و بند یخچال و عرق کردن دست.

می پنداشتم نه سنگنوردی دوست دارم و نه سنگ ها مرا که همه کلافگی بود .
دست که از سنگ بر می داشتم خیسی دستم بر تن سنگ را توان برآوردن گیاه بود
و این تنها تعامل کمدی وار من و سنگ

لجور اما تنش زبر بود و خشن
دوستی بودمان شاید

و گیاهکان خوشبو ی خوش سبز- خاکستری رنگ

گله بود
آوای سگ های نیامده همراهش بود

آزردگی اما آرام آرام نبود دیگر
که سنگ بود
گیاه بود
پهنه ی سبز پشت سر گاه صعود بود

و کوهنورد با نگاه روشنش
خامشی خمش کننده ی سکوتش

شب بود
ماه بود و عقرب
...
زلف کجش اما چرا این همه وقت نبود ، ندانم

تنهایی نبود
و تماشای ستارگان نه

خواب آمد ربود و فردا نیمه شب پیشین بود که سپیده سر زد و خرخر و ناله و وزوز زنبوری بالای سر

و رویاها مدت ها بود که نبود

به گفته ی مه پاره شاید جایگاه دوم ذهن
که مرا خوش بود
هر چه بود
حتی به گاه کابوس
و این موشکافی خواهان ست

چاشت کنار کسانی که از خوردن جز شکم انباشتن ندانند

تعامل زمین و انسان که ابزار بود میان شکاف های سنگ

و کوهنورد شاید تنها کسی بود که تعامل می خواندش و گله همه در پی چیرگی
چیرگی بر سنگ و ارتفاع و سختی

میان من و ابزار و سنگ هیچ نبود انگار

نه چیرگی

نه تعامل

گرچه دوستی نموده بود، دوستی نبود اما میانمان

میان من و کوه
میان من و باد
من و برف
هزار ها رفته بود و نیک می دانستیم که از همیم
و خامشی و زوزه گفتگوی هماره ی میانمان
واژه هاش همه سکوت *

میان من و سنگ اما ...

سنگ نوردی هنوز مهارت بود

* هرچه بیشتر به خانه (کوه پوشیده به برف پر باد ) بر می گردم انگار کمتر هست

شاید که گله هست هر بار بیشتر
و تنهایی نیست
و زوزه و حتی سکوت خفه شده در گلو

شب باید به خانه بازگشت
تنها
حتی اکنون که برف نیست و باد نه چندان وحشی که به گداختن بنوازد

2006-06-11T07:16:00.000-07:00

... که ز تشنگی بمردم بر آب زندگانی

در آستانه ی نه - مرثیه

2006-06-06T07:22:00.000-07:00

کاش مهر آدمیان بر هم همچون مهر خورشید بود

یکسان تابنده بر همه چیز و همه کس

یکسره کنش
و پالوده از هر گونه واکنش

ندانستم اشکی را که در پس چشم هاش* از باز خوانی این نوشتار چمع شد

فرود آمدم از سیاهچاله تا چوپان و دیدم که نیستم

نقاب خورشید بر چهره کشیدم و نواختمش **

همه کنش

پالوده از هر گونه واکنش

که اگر گوسفند گوسفند ست گناه وی نیست و اگر خوک خوک

گوسفند بود

انسان بود

به گاه تند ترین باد ها
بر بلند ترین بلندی ها

و هایش ها همه در گلو خفه

گرگ نبود

"حالا که تنهایی نیست ...

حالا که انسان هست
گوسفند هست

گرگ ! چرا نباشی ؟ "

و این مرثیه نبود مرگ گرگ را

پژواک زوزه بود در حصار حنجره

نقاب خورشید می تابید
بر بلند ترین بلندی ها
میان تند ترین بادها

و هرگز از خنکای سوزاننده ی سیاهچاله پرده بر نگرفت
آنجا که شب نبود
انسان بود
گوسفند بود

و گرگ ...

نبود

نقاب خورشید می تابید

و ندانم چه شد که بر بلند ترین بلندی ها
میان تند ترین باد ها
مگس به وز وز افتاد

بی شک در آفتاب پروریده بود

اما چگونه می شد پرده بر گرفت از خنکای سوزاننده ی سیاهچاله
کجا بوزد باد آنجا که پشه ای پر می زند ؟

کو سزاوار این سخت ترین دوستی ها
تیز ترین خنجر ها

نه

سرنوشت من مگس پراندن نیست

اینجا که انسان هست
گوسفند هست

مگس هست

گرگ !

از بی امانی اشک ها می ترسم و از خاطر می تارانم خنکای زوزه اش را

# استاد
# # انسان

2006-04-18T01:22:00.000-07:00

ابر ها در هم می پیچند
به هم می پیچند
تاریک و روشن و نرم و سخت ...

نه

ر- ک – ا – ن - ا مرگ من نیست
خاموشی l-u-p-i-n هست
چهره پوشاندن h-a-r-p-y هست
اما مرگ من نیست
پاره ی نه کوچکی از من است بر فراز انسان هنوز

گاه کنارش

در بر من اند سنگ ها ...

2006-04-18T01:19:00.000-07:00

در گذر از جزء به کل شخصیت از میان می رود

و این نه به معنای تحلیل رفتن در گروه و مجمع و ائتلاف و هر گونه گله است .

بس آنگاه که چهره ای یگانه ست بیگانه ترین ها را با هم .

2006-04-02T15:09:00.000-07:00

پا پس می کشد زمين

سر خم می کند سوی خورشيد *

می خندد رمزينه ی مهر پنهانش را گياه

تارديگراد می آرامد تا سکوت قهر پنداشته ی شمال **

در اعماق اقيانوس های يخ زده ی جنوبی

* بهار در نيمکره ی شمالی
** پاييز در نيمکره ی شمالي

3744 سه شنبه 1 فروردین

2006-04-02T15:01:00.000-07:00

استاد

می وزد

امتداد آستين بلندش کوبه است بر دريچه ها

می گشايند هر بار

به جهانی شگفت تر

هنگفت تر

سنگينی اش بر نفس گاهم

می تپم با دريچه ی حيران

می ايستد

دست می برد به گشودن دريچه

دست می برد و می خراشد دستش را تقلا

می گشايد دريچه

چون هر بار

می لغزد دستم بر غبار شيشه ی آينه پنداشته

می وزد

می شکند گمان شيشه ی آينه پنداشته

حوالی 12 اسفند

2006-04-02T12:34:00.000-07:00

چه اندازه دلم رقصیدن بر سر ترین یخ ها می خواهد

نه دیگر در پی ِ در پس ِ چیزی

.
.
.

آری

نوشتن به مرگ می ماند

به میله های چادر

گردن خم کن
چهره از باد بگردان
بیا این زیر

کوله ات را بریز بیرون

خشک کن پاهای خیس را

سیر شکم گرسنه را

تشنه ؟

تشنه چگونه می توان بود آن گاه که وی می وزد

یاری هنوز
جگر خواری مرا هنوز

حتی اگر پرت کنی میان دره

همه ی پیش بینی هام بر هم زنی ...

آن روی سکه ات دیده ام

نوشتن به مرگ می ماند

می گدازد تنم میان تنش
لبم بر لبش

چنگ انداخته میان موهایم

تنم به سردی گدازنده ی تن تو خو ...
حتی خو نگرفته

می آزردش نرمینگی تن انسان

چهار شنبه 17 اسفند

2006-04-02T12:18:00.000-07:00

خوش ست نواختن انسان

چنين سرود می خواند باد گدازنده
ميان بازوان از هم گشوده اش

می چرخد
می خروشد
می خراشد

خراش بر می دارد

چهره در هم می کشد
و روی می پوشاند

پا پس می کشد

تلخی لب های وی هنوز در دهانش

می غلتد ميان رويای شيرين نسيم

_ انسان _

دو شنبه 8 اسفند 3743

2006-04-01T15:46:00.000-08:00

(( خوش ندارم آن بالا آنگاه که پنجه در پنجه اش مي فشري پاره اي از مرا آزرده باشي
آشفته باشي

هرچند که اين پاره مدت هاست که پاره شده ... ))

_ چرا وسط پذيرايي خوابيدي ؟ صبح کلاس نداري ؟

= ها ؟ ... هوم ... چرا ... نه ... بايد برم وسيله از گروه بگيرم

_ خودت بريدي و دوختي ديگه ؟ ما هم که نبايد بدونيم کجا مي ري کجا مي ياي ...

= صبح شد باز ؟

_ خيلي بي ادبي !

= ( اين چه الگوريتميه که تابع پاسخش هميشه همين يه جمله ست ...سعي کن آپديتش کني يه کم ......
هي ! منظورت اين پاره نبود که ؟ هوم ؟ قطعا نبوده ! ... اثرات آثار اين کمبله... جدي نگير ! بجنب ! دير شد )

= اين يعني اندازه ي منه ؟

_ پات کن ببين .

_ :)) نگاه ! مشتشم جا مي شه توش

_ با کفش بپوشش D :

= دو شماره بزرگه

_ دوپوش خوب کوچيک تر از اين نيست

= هنوز باورم نمي شه . ديشب که دوباره زنگ زديد گفتيد مي توني بياي يک جيغي کشيدم کل مجتمع سکته زد .

_ من بودم راضي شون کردم تو رو هم ببريم ها !

_ بياين بقيه وسايلتونو بگيريد

_ مي بيني ؟ هر کس يه چيزي براش مهمه ، يکي مثل اين کل مي ندازه که فراسو رو يه شبه بخونه

_ 135 صفحه شو

_ حالا ! يکي هم مثل تو برا اينکه کم نياره بي خيال دماوند مي شه

_ نه کي گفته بي خيال شده . کوري مگه ! کوله شو نمي بيني ؟

_ ا ، مال توه اين! ؟ چي شد تو که گفته بودي نمي ري باشون ؟

= شب زنگ زدن گفتن دانشگاه * هم مي ياد ، باشون دخترهم هست .

_ حالا از کجا مي دوني تو از دختراي اونا بهتر مي ري ؟

_ معلومه که بهتر مي ره !
البته اونا حتما قبلش تمرين داشتن . شش ماه بايد دويد ؟

= آره . اينطور مي گفتن . شايدم اون موقع چون مي خواستن نبرنم بهانه مي آوردن .

_ چرا دو ؟

= که نفس کم نياري . ارتفاع که بالا مي ره تنفس سخت مي شه .

_ حالا مطمئني از دختراي اونا بهتري ؟

= چه دانم بابا . فقط اينطوري ديگه فکر نمي کنم که همه از من بهترن . فکرشم پاهاي آدمو شل مي کنه . که بقيه مجبور شن به خاطر تو آروم تر برن .

_ همينه ديگه . دختر که نبايد بره دماوند . دردسر مي شه .

_ ساکت باش . خودش نمي تونه 4 تا پله رو هم بره بالا ها . تازه اونا همشون يکي چند بار دماوند رفتن . اين بار دومشه بالاي 4000 مي ره

= سوم ...

_ اونم تو يک ماه پيش . هر دو شو

_ باز اين دو تا شروع کردن

_ حسوديت مي شه ؟

_ پس کارت ساخته ست

= به ايناش فکر نمي کنم ديگه ...

= سلام . ببخشيد . خيلي دير شد

_ کوله تو بده بيا بالا

نوار پارچه اي را از دور گردنم باز مي کنم و توي کمري مي گذارم . وصيت کرده از پاي کوه ببندمش . نزديک بود براي اين يک متر پارچه جا بمانم .
اما بدون اين هم نمي توانستم بروم
عکس ها را در گوشي نگاه مي کنم
دختره ي احمق همه اش از من و گل هاش عکس گرفته
عکس خودم رو مي خوام چه کنم ؟
چه گل هايي
با اين پارچه ي سرخابي چه زيبا شده
ياد ديروز مي افتم و خنده ام مي گيرد
مثل هميشه دير آمد
1 ساعت
دست گل را پرت کردم عقب و خودم را جلو

_ ناراحتي ؟

= ساکت باش !

_ به خدا ترافيک بود

= 1 ساعت ؟

_ داشتم دق مي کردم وقتي گفتي داري مي ري

بغضم ترکيد
= آخه الاغ مي تونستم برم ؟ اگه ديگه نمي ديدمت چي ؟

_ تو بايد برگردي ، سالم

= معلومه که بر مي گردم

_ برنگردي خودم ميام دنبالتا

= هاها ... بر مي گردم خره کي تو که نيست . تو باز جو زده شدي
اونا برا توه

_ خيلي قشنگه
ببين برات چي آوردم

= واااي ... اين چيه ؟

_ به علم مي بندنش
به پيشونيت ببند تو

_ ديشب خوب خوابيديد ؟

= شب برنامه خوابم نمي بره .

_ نه خوب کار درستي نيست . قبل از برنامه بايد خوب خوابيد .

بر مي گردم که بروم عقب اتوبوس بخوابم
از دختر هاي دانشگاه * خبري نيست
اين پاهاي دراز و لندهور که ميان دو رديف صندلي پل شده بي شک به هيچ دختري مربوط نمي شود

از روي يک جفتشان يا حتي دو جفتشان مي شود پريد گرچه اين دومي را امتحان نکرده ام . اما بي شک سومي را نمي توانم رد کنم .

خواب را بي خيال مي شوم

_ چه خوش اخلاق شده ها

= کي ؟ راننده ؟

_ آره . همونيه که کهار غر مي زد ديگه

= غر مي زد ؟

_ به بابا اين از همين الان ارتفاع زده شده . کهار همون جا که همه شربت آبليموهامو خوردي .

= برنامه رو يادمه . غر هاي اين يادم نيست .

_ که مي گفت بياين ماشينو هل بدين ...

= آها يادم اومد .

_ خسته نباشي ...
من بودم گفتم تو رو بيارن ها .

_ کلاغه .. قار قار . من گفتم

= آره جون عمه تون .

_ نه بابا آقاي ج گفت چطور * ها دختر بيارن ، شما نياريد .

= ها . پس اينو بگو . آورديد منوکه کوله هاتونو نگه دارم براتون ؟

_ نه ! اگه شب مشکلي تو خواب نداشته باشي مي توني قله هم بياي .

_ اگه ابر و باد و بوران راه نندازي .

= زياد حرف بزني تگرگم راه مي ندازما

_ ولش کن بابا اينو . نديدي توچال چي کار کرد .

= در عوض فرداشو آفتابي کردم که با تله برگرديم ديگه .

_ ما هم برا همين سفارشتو کرديم که بيارنت

_ چي چي بود اسمت ؟

= ر – ک – ا – ن – ا

_ الهه ي باد و بارون ؟

= نه ! آسمان بي نهايت مياني . جايگاه ابر و مه

_ کجائيه ؟

= از ريگ ودا ست .

_ سنگينه کوله ات ؟

= خيلي

_ پس چرا هيچي نمي گي ؟

= فکر کردم طبيعيه

_ تا اونا مي رسن سبکش کن
اوووه چقدر آب آوردي ؟

= 4 ليتر ، خودتون گفتيد

_ ترسوندينش حسابي ها

_خوب شد ؟

= آره خيلي بهتر شد

_ اونا چقدر عقبن ؟!

= تا ماشين نگه داشت همه پريدن پشت سنگا . کار مهمي داشتن

_ پس براي همين عقبن ؟

وقتي داشتيم به شان مي خنديديم نمي دانستيم کسي هم آن طرف دارد به ما مي خندد . دکمه ي call موبايل خورده بود و صدايمان روي پيغام گير تلفن خانه ي دوستي ضبط مي شد .

_ کي از پاي اتوبوس راه افتاديم ؟

_ حدودا 9

_ چنده ؟

_ ده دقيقه به 12

_ ok بچه ها نيم ساعت ناهار
گل کفشاتونو بيرون مسجد تميز کنيد

_ حالا که وقت داريم هر کي مي خواد نماز بخونه

_ تقلب نکن آقا

_ مگه روزنامه هم مي شه جاي مهر

= مي شه ! فکر کنم . يادم نيست . اينو نگاه ! اين همونيه که هفته ي پيش ناهار پ رو بش نداد چون رفته بود نماز بخونه . نخند ! مي خوره الان به سقف بر مي گرده تو سرتا !

_ بسه . اگه مرديد خودم شهيد اعلامتون مي کنم . 1 شد .

پهنه ي سپيد شيب دار
سر خم مي کنم و مي خواهم بغلتم ميانش

_ بيا خوراک توه . حال کن همه فرو مي رن . تو راست راست داري مي ري برا خودت

_ از سنگ ها بيايد

_ راحتي تو دو پوش ها ؟

= اصلا . کنترلي رو حرکتاي پام ندارم . رو سنگ البته

_ بار اوله که مي پوشي خوب

شيب غريب برف در هم تر مي کند توهمم را

_ خوبي ؟

= از خواب دارم مي ميرم

_ آقاي « جيم » بياستيد به خانم «ح» يه قرص بديم .

= نه فقط خوابم مي ياد

_ خوب 7 دقيقه استراحت . شما بخواب .

_ بيا اين نسکافه رو بخور اول

بيش از آن خوابم مي آيد که واکنشي طبيعتا تند نسبت به اين لطف ها داشته باشم
نه از خواب نيست
از آن « خواب » نيست ؟

= چيه ؟

_ استوزالاميد

= نمي دونستم به درد اينجام مي خوره

_ قبلا هم خوردي ؟

= زياد

= ( هي نتاب
کلافه ام مي کني گاه پيمودن )

_ اووه چه بادي

= چقدر مونده تا بارگاه ؟

_ نيم ساعت

= هاها . پس دو ساعتي مونده .

هرچه باد تند تر مي شود گام هايم محکم تر
مي وزد
مي وزم
چهره بر چهره ام مي سايد
شل مي کنم تاب شال را
محکم ، جايگاه نوار پارچه اي را به گره سست ديگري بر گردنم

مي رقصد با باد

سرخوش باتوم را مي کوبم در برف و پيش مي روم

چند باري پايم از زمين مي کند
نمي افتم اما

چنگ مي کشد ميان مو هايم

دستانم که نيست
با لب مي کاوم تنش را

دستانم که هست حتي

الان ست که عنان از کف برود ...

يکي يکي زمين گير مي شوند
چهره پوشيده از باد

ميانه ي بوران بر خواسته از زمين

سايه ي خاکستري سازه اي پيدا مي شود

دو نفر زود تر از من واردش مي شوند پشت سرشان مي روم تو

يک نفر ديگر پيش از ما آنجا بوده

_ بچه ها ايشون آقا« ر» هستند . خيلي وقتا ميان اينجا اعتکاف مي کنند و روزه ي سکوت مي گيرند

اولش آرام سخن مي گفت که من روزه ي سکوتم . کمي که گذشت مغزمان را جاي افطارش خورد

= باد هنوز تنده
_ 60 ميلومتر در ساعت بود اون موقع . الانو نمي دونم

_ بيرون که بودي اين آقا« ر» گفت تو از بهشتي و اين حرفا

= غلط کرد !

_ حالا بهشت ! قاشقتو بده اينو بخورم

= بيا . ولي بده خودم هم بخورم بعدش

_ ولش کن . سر مي کشيم از سرش . مشکلي که نداري

= من نه . تو چي « پ »؟

_ نه بخوريد

_ اين دخترو نبريد با خودتون اون بالا . باد مي بردش

_ به به کارت در اومد

= ساکت باش . خيامتو بده

_ بخوابيد ! چقدر حرف مي زنيد

_ من نيستم . اين بهشته هي حرف مي زنه

= دروغ مي گه . من دارم خيام مي خونم

_ خانم «ح» شما فردا مسئول بيدار کردن بچه ها هستيد ها

_ اه خفه کن اين کابوسو

= 6 شده . پاشيد .

_ بخواب بچه هوا بده . تگرگ اومد ديشب

= به به چه ناهاري . چرب ! پدرم درآيه

_ مسئول تدارک که « ميم» باشه همينه ديگه

_ بخور حرف نزن

= سوسيس سرخ کرده ي کهار خيلي بهت مزه داده ها

_ زود بخوريد برا هم هوايي مي خوايم 500 متر بريم بالا

_ خسته شديد ؟

= نه اصلا . اما ديگه نمي تونم نفس بکشم

_ با دهنت تند تند نفس بکش

_ نه بابا با بيني ت نفس بکش

= بالاخره چه کنم

_ سعي کن نفس بکشي

= ها ها . مرسي

_ اوه اوه ... شما ها بريد من ميام . اين پشت يه کاري دارم

_ چي شد اون جا موند ؟

_ انجير ها اثر کرده

_ نه بابا اثر سوسيسه

= فکر خوبي کرد

_ تو هم مي خواي وايسي ؟

= بدو برو بالا ديگه

_ بسي سبک شدم

= حرف نزن برو

= استوزالاميدو نياوردي ؟

_ نه بارگاهه

_ پاهاتو رو سنگا محکم کن

= اگه کنترلشون دست من بود همين کارو مي کردم
وه چه بادي

باد مرا
يار مرا
عشق جگر خوار مرا

باد تويي
يار تويي
خواجه نگه دار مرا

تند شد . پيچيد
در آستانه ي رهايي کسي از پشت گرفتم

همه اش سنگ بود

سمت راست يکسره برف

شوق رها کردن خويش در آن شيب تند
پس از تجربه ي آستانه ي سقوط

= ديگه نمي تونم نفس بکشم . همين جا مي ايستم شما بريد برگرديد

_ باد شديده . يخ مي زني

= چيزيم نمي شه . بين اون سنگا خوبه باد کمتر مي ياد

_ نه بر مي گرديم پايين . بچه ها مي رن 100 متر ديگه بالا . من و شما و« ش» بر مي گرديم

= اينجا رو سر بخورم ؟

_ سخمه کردن بلدي ؟

= يه چيزايي زرد کوه ياد گرفتم .

_ باتوم ها تو بده . کلنگمو بگير برو .

= تا چقدر رفتم بالا ؟

_ تو تا 4600 و اينا

= فردا نمي يام

_ مي توني ها . اون که نمي تونستي نفس بکشي برا سوسيس ها بود

= سرعتتونو کم مي کنم به هر جهت . با دوپوش ها روسنگ راحت نيستم . اگر وسطش نفسم نکشه بيچاره مي شيد . يکي مجبور مي شه بام برگرده پايين

_ پس بمون پيش آقا« ر» . بت خوش بگذره

= نه ... بچه هاي * کي ميان ؟

_ نمي دونم . قرار بود با ما باشه برنامه شون که نشد .

= خيام تو بده

_ باشه دستت فردا براي آقا« ر» بخون

= ساکت شو . تنت مي خاره ها

_ نانچيکوتو که نياوردي که .
فردا بر مي گرديم مي بينيم سرتو بريده

= سرشو بريدم ... نه البته نمي شه . نمي شه سر هر کسي رو بريد . با هر که نتوان جنگيد . دست کم انزجار نبايد باشه .

کسي از تخت هاي بالا مشت مي کوبد
_ بخوابيد ديگه

_ راست مي گه . بخواب بذار بخوابيم . ديشب که نذاشتي بخوابم . هي الف الف مي کردي .

= هر الف ي که تو نيستي

_ نه آخه آدم کارايي رو که تو روز مي کنه شب خواب مي بينه . فکر کردم منو صدا مي کني . پاشدم مي بينم خوابي . زيپ کيسه خوابتم تا وسط بازه .

= بچه هم که بودم مي ترسيدم سرمو زير پتو کنم

يکي بر در بارگاه مي کوبد

_ کيه؟

_ بچه هاي * هستند حتما

_ وووه

_ بقيه تون کوشن ؟

_ بي باک کرديم ده دقيقه مونده به بارگاه

_ نمي ديديمش

_ بيام کمکتون بچه ها رو بياريد بالا

_ آره لطف مي کني اگه بياي

_ کولمو خالي کن

= بيا خاليه

= وه اين روياست يا صداي مادينه ؟

_ واقعيه . پاشو

= سلام . خوبيد ؟

_ اين « گ » ست ، اينم رکککانا

= بدون تشديد البته

_ نابغه داشتي کولمو خالي مي کردي سوتو هم در آورده بودي

= چه مي دونستم خوب

آقاي « جيم » عصباني شده :
_ رعايت کنيد ديگه بچه ها

_ تقصير توئه ها

= من خوابيدم

= اسنيکرزتم ببر

_ نه . بذار باشه

= نترس گدا اگه خورديش مال خودمو مي دم بت . نمي خورم من

_ نه آخه زير 7000 متر نبايد خوردش . افت داره . 12 باره اومدم تا حالا نخوردم
بيا اينم خيام
مواظبش باش

مي خزم درون کيسه خواب
تاراحت نيستم اصلا
احساسي وجود ندارد
مثل بار اولي که گفتم نمي آيم

نمي دانم
نمي دانم
نمي دانم

نمي دانم

_ ساعت 11 ست ر – ک – ا – ن – ا

= بيدارم

_ بيا با ما صبحانه بخور

= خوردم صبح با بچه ها

_ نرفتي چرا باشون

= ( نمي دانم
نمي دانم

نمي دانم

هزار دليل و هيچ کدام

شايد همه )

ديروز که برا هم هواييرفتيم نتونستم درست نفس بکشم

_ مشکلي داري ؟

= نه . فقط بار اولمه که ميام دماوند
قبلشم هيچي تمرين نداشتم
قرار نبود بيام .
اگه مي رفتم حتما يه جايي گير مي کردن . سرعتشونم کم مي شد

_ چرا شما دخترا اينطوري هستيد؟ خوب کم بشه سرعتشون

_ اين يه شعور خاصه

= ( بيزارم از ياري رساندن
صبر بر ضعف ديگري

چگونه طاقت بياورم اين را بر ديگري )
شما فردا مي ريد قله ؟

_ آره « مم » که با بچه هاي شما رفت فردا مي مونه .ما مي ريم

_ اين برفاي شماست ؟

= آره بر دار

_ بر دار مي رم ميارم بعدا

= خودم مي رم . يه کلنگ بديد خودم مي رم

_ نه بابا ميارم .

= من تعارف ندارم . هي اينا هاي باي هاي « الف » ه . دوست نداره . مي خوريد ؟

_ آره . چايي مي خوري ؟

= اوم . حتما

_ پاشو بيا اينور . تنها نشين .

= از مد کيسه خواب درآم اومدم .

= اينو بردارم ؟

_ آره اون کلنگ دسته چوبيه .

= از کجا بايد بيارم ؟

_ هرچه دور تر بهتر

_ نري اون بالا ها خودتو پرت کني

_ الان مي بيني داره کلنگ مي زنه و بالا مي ره ... برفش سفيد باشه کافيه . از جايي که امکان علامت گذاري نباشه

= دانستم . يه روکش کوله هم بديد

_ بگير . خواستي پرت شي قبلش اينا رو يه جا محکم کنا . خصوصا کلنگو

بر خلاف روز قبل آفتاب مي تابد

بالا تر ابريست اما

پاي هيچ انساني به اين شيب دست کم براي علامت گذاري باز نشده

جا پايم را محکم مي کنم و زير آفتاب دراز مي کشم

اطراف همه کوه

انگار بار نخست است که کوه آمده ام
انگار قبلي ها کوه نبودند هيچ کدام

هيچ چيز جز کوه پيدا نيست و تو که مي درخشي

وحشي ست
وحشي ست اين کوه
نمي خواهم فکر کنم کجاي راه هستند

اگر حسوديم شد و باز مثل کلون بستگ اسير بوران شدند چه ؟

خنده ام مي گيرد

آفتاب مي خندد

خوب به نظرت چطور بايد زد کلنگ را که تکه هاي برف بزرگ تري به چنگ آيد ؟

باد مي آيد

پايم را محکم تر مي کنم در برف

در بارگاه باز مي شود
_ سلام

_ سلام

_ اوه اينجا چند تا جا هست ؟

= اون هفت تاي بالا بچه هاي ما هستن . اين سه تاي پايين هم

_ اينا هم ماييم

_ خوب پس جا مي شيم

= چند نفريد ؟

_ چهارده نفر

= خوبه يا زير اندازمو بکشم اين ور تر ؟

_ نه جا مي شيم . اين آقا «ر» برا شما پيشگويي نکرده ؟

= چرا گفته سه سال ديگه مي دزدنم

_ ها ها ... پيشگويي کرده منم مي ميرم . اوراز رو هم پيشگويي کرده بود

= منم از اين پيشگويي ها بلدم . خوب بالاخره يه روز مي ميره هر کي ديگه

تير مي کشد چيزي درون سينه ام

_ مي گن يازده سپتامبر رو هم پيشگويي کرده بوده

= دستش درد نکنه

_ اينا برفاي کيه ؟

_ برداريد

= اينا رو دوتا يکي کنيد برم بازم بيارم

_ خوشت اومده ها

= آره . بي جنبه ام ديگه

_ خدا بي جنبه ها رو زياد کنه

شانه مي کنم موهايم را
مي خندم بازي ش را
ديوانه
شانه ي باد پيروزست به آشفتن

پيروزي تو
هميشه

به من کي قهر تواني بود
قهرت همه مهر ست
هيچ نتواني کرد که آزرده ات شوم
آن هم فقط يک خواب بود

نمي خواهم به تعبير روياي فرويد فکر کنم
از اين بازي خوشم آمده

مهارتم کمي بيشتر شده در برف جمع کردن
طناب کيسه را مي کشم
و روي شانه مي اندازمش

تفنگ و گل و گندم داره مياره ...

نزديک بارگاه شال را روي سرم مي کشم
براي فرار از نگاه کاونده شان به هر کاري دست خواهم زد

_ کمرتون درد مي کنه ؟

= زير سرم راحت نبود ديشب . اينجوري عضله ها کش ميان

_ نه اينطوري بهتره . چند ساله کوه مي يايد ؟

= يک سال حدودا

و بدون هيچ پرسشي از همه ي برنامه هايي که رفته و شغلش و اتفاقات جالب هر دو مي گويد
قرقي اي که در آشيانه ي هواپيما بي دليل بدست زير دستانش کشته شده و اخراج شدن آن ها
زبان طبيعت و برنامه هايي که رفتنش فقط از يک ترک بر مي آيد
همه ي گروه شان ترک بود ند به گمانم
آنقدر خنديدم که عضلات صورتم درد گرفت

_ ر- ک- ا – ن – ا کلنگ و آوردي ؟
مي گم ! بابات حتما خيلي حال مي کنه تو خونه اينقدر که تو مي خندي .

= نمک زياد مي ريزه اما من زياد نمي بينمش. تو اتاق خودمم اغلب .

_ همينيد شما دخترا ديگه . تو خونه برج زهر مار و بيرون ...

نمي شنوم بقيه اش را
= ( و نرينه نداند که خانواده مرگ مادينه ست . مرگ مادينگي ... ) اون جاست کلنگت

_ رکانا يعني چي ؟

= الهه ي آسمان بي نهايت مياني ست تو ريگ ودا . جايگاه ابر و مه

_ مياني ؟ بي نهايت ؟ ابر؟ مي شه مگه

= استعاره ند مسلما . زياد ندانمش . تازه ناميده شدم بهش .

_ کي اين اسم رو رو شما گذاشته ؟

= کسي روم نذاشته . بيادم آورده
( look at the sky
its me
r-o-c-a-n-a
tnx for that name

it was urs
I just remember it for u

آسماني بود آن روز )
کفشاتون خيسه . فردا با اينا مي ريد بالا

_آره

= فکر نمي کردم بدون دوپوش بشه رفت ... البته با اينايي که شما تعريف کرديد هيچي بعيد نيست از شما ها

= سلام . خوب بود اون بالا ؟ ليوانتو بده چايي بت بدم

_ وووه . « مم » حالش بد شد . ارتفاع زده شد . اگه ولش مي کردي مي خوابيد بايد مي زديش تا بهوش بياد

همه شان يکباره ريختند تو و فرصت حسرت خوردن نبود
اگر هم که بود آيا حسرتي بود؟

لعنت به تو کوه وحشي که نيامدنت يک عذاب و آمدنت يک عذاب

_ بيا اين سوغاتي تو

= مال قله ست ؟

_ آره . اينم پارچه ت . به گوگردا نماليدمش اما .

= ايرادي نداره . بي نهايت سپاس ... چايي تون

= نابغه برا املت سس آوردي ؟

_ چه مي دونم من

= خوب برو اون ور درستش مي کنم من

_ بياين يه کم از اين بخوريد

= اينو بگير يه دقيقه .
_ اوووه

= Wow ريخت ؟

_ الان بارون املت مياد رو سر پاييني ها

_ اين « ميم » هم هيچ کاري بلد نيست .

= غر نزن اينقدر . اين همه کار کرده ... بيا اين ور اون يکي شو درست کنم ... بيا اين ور لج نکن بچه

_ آقا اين بارون رحمت املتتون کي تموم مي شه ؟

_ تموم شد . مي باره هنوز ؟

_ شامي بودا . اين آجيلا مال کيه؟

= برا بچه هاي خودمونه

_ بدزديم ؟

= بدزديم .

و تند کش رفتم و انداختم روي کيسه خوابم

_ تابلو . دزدي هم بلد نيستي

_ خانم « ح » کاغذ خودکار داري

= خودکار نه مداد چرا . بفرماييد

= چه خط خوبي

_ اينو براي آقا « ر » نوشتم

= بيا به ميکده و چره ارغواني کن
مرو به صومعه کانجا سياه کارانند

نصيب ماست بهشت اي خدا شناس برو
که مستحق کرامت گناه کارانند

_ اينم يادگاري براي شما

= گياه وحشي کوهم؛ نه لاله گلدان
مرا به بزم خوشـيهاي خودسرانه مبر....
به سـردي خشن سـنگ خو گرفـته دلم
مرا به خانه مبر؛
زادگاه من کوه اسـت....
ز زير سـنگي يکروز سـر زدم بيـرون
به زير سـنگي يکروز مي شـوم مدفون
سـرشـت سـنگي من آشـيان اندوهـسـت...
جدا ز يار و ديارم دلم نمي خـنـدد
زمن طراوت و شادي و رنگ و بوي مخواه.
گياه وحشي کوهـم در انتظار بهار
مرا نوازش و گرمي به گريه ميآرد
مرا به گريه ميـار..............

من اين شعر رو خيلي دوست دارم
خيلي سال پيش خونده بودمش
فراوان سپاس

= ببين چي يادگاري گرفتم

_ هوم خطش خوبه . بخوريم مال دزدي رو ؟

= بخوريم . خيام رو هم بيار بخونيم

_ بخوااااااااااااابيد

_ پاشو .

= چه خواب عجيبي بود .

_ چي ؟

= خواب ديدم دارم از انسان عذر خواهي مي کنم . عذر خواهي نبودا ...

_ مي بخشمت من

= بيا وسايلتو از تو کيسه خوابم بردار . اينقدرم حرف نزن

_ اگه اين همه آشغال اون تو نبود چقدر لگد مي زدي پس ؟

= ا پس دستت درد نکنه که اينهمه درازي و مجبوري وسايلتو تو کيسه خواب يکي ديگه جا بدي . چه لطفي در حق خودتو و اين خانم کردي که اسمش هم يادم نيست

_ چه لطفي دخترم؟ اينقدر وول خوردي شما مگه گذاشتي بخوابم

= ببخشيد .

_ خواهش مي کنم . تقصير خودت که نبود
_ پرتقالاي منو خوردي ؟ يا مثل مال « ميم » بخشش کردي ؟

= نه نخوردم . از تو هم فقط هاي باي هاتو بذل و بخشش کردم . اما تصميم دارم با پرتقالت اگه پيدا شد همين کارو بکنم . ايناهاش ته کيسه خوابه ... آقاي « مم » صبح بخير ... حالتون بهتره ؟

_ مرسي . پرتقاله ديشب خيلي بدردم خورد .

= اينم بگيريد پس

_ مال خودت کجاست ؟ که از مال مردم مي بخشي

= اول راه که شما مشغول بوديد کوله مو سبک کردم و دادم به بچه ها . خوبه دوست خودته و اين همه لطف داري نسبت بهش

_ بيا اين شيشه ي خالي ماء شعيرت

= نامرد برا خودم هيچي نذاشتي ؟

_ تو همون روغني که اول اشتباه خوردي جا اين بست بود

_ داريد بر مي گرديد خانم ر-ک-ا-ن-ا

= بله . دوپوش پوشيديد ؟

_ مجبورم کردن . نمي شه باشون راه رفت اصلا

= :)) خوش بگذره

_ بابا نامرديه . اين تو برف فرو نمي ره اصلا

_ بيا چشمش زدي

_ خانم « ح » گروهو درياب

_ بچه ها مي دونيد واحد پايين اومدن چيه ؟

= چيه ؟

_ :)) ... پنج تا تا خانم « ح » چهارتا تا خانم « ح» ...

= : )) باشه يواش تر مي رم

_ اين هرجا بقيه کم ميارن شارژ مي شه تازه . سيستمش کجه کلا

دورتر از آن شده ام که بقيه اش را بشنوم . سپيدي برف به شوق مي آوردم
ياد خواهر زاده کوهي مي افتم که همه ي مسير کهار را در حال بالا آوردن بود
پايين که مي امديم گفت : حالا تازه ادم مي تونه بفهمه چه قشنگه موقع بالا رفتن اينقدر سخت بود که نديدمشون

ديدمشون ... فرق نمي کنه چقدر سخت باشه

گردن بريده اش را کج مي کند تا کوزه به سر ها را بهتر ببيند ...

2006-03-21T21:24:00.000-08:00

2006-02-28T14:41:00.000-08:00

THEN AT LAST ....

2006-02-11T09:58:00.000-08:00

I m vishnu

U r vishnu

All of u

In my dream

All of u

There is no access to each other dreams

No access to each other dreams.
No access

But

How i wish u were there

All of u

no access
Nd its opposed too

vishnu

2006-02-08T16:22:00.000-08:00

و در اين خط ها اگر خون تو جاری نباشد ...

ای با من و پنهان شده ، کز دل سلامت می کنم

... هر جا روم قصد مقامت می کنم

گر غايبی هر دم چرا آسيب بر دل می زنی

ور حاضری پس من چرا در سينه دامت می کنم

... حيران شو و نظاره گر

بنگر کز اين جمله صور وين دم کدامت می کنم

مدت ها بود که نامی را جويا بودم که جايگزين harpy lupin شود برای آدرس اين بلاگ .

چندی ييش که استاد نئو * آن نام آسمانی بر ما نهاد وسوسه شدم که به همان نام تغييرش دهم اما آن همان نبود که می خواستم . شايد که چون هیچ نمی دانستمش . و بيشتر چون نامی نبود که خود برگزيده باشم .

دوست تر می داشتم که ويشنو می بود نامش

اما امشب که مه پاره وسوسه مان کرد به آن نام **و يگانگی اش و استاد نئو نيز بيشتر برايمان گفت ازش ... تا پشيمان نگشته ام و دختر ش بدنیا نيامده :)) که دومين باشد برای اين نام ،هم اکنون تغيير می دهم اين URL را

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* بيچاره مه پاره ، ميان دو روان پريش

يکی زين ميان کوس اناالويشنو می زند و ديگری مسيح بر چهره ی خويش می کشد به قلمی از درخت ممنوعه

و ماه ...

و ماه ....

ماه

** حداقلش اين ست که ۱۲۰ بار نبايد برايش آدرس بلاگ را اسپل کنی . و دست آخر به فرموده شان دست نوشته ها را يا که اگر نبود پرينت ها را تقديم نمايی .

همه ی ماه ها گيجند ؟

جز تو بوده آيا مه پاره ای چنين ؟

تواند که باشد

نکو که بالا سر تنهايی من تنها نيستی

2006-02-08T00:11:00.000-08:00

ويشنو خواندمشان در خواب خويش

آنها را که می دانستم جز سيارگان گردنده بر مدار ها نبودند

ـ همه شان ـ

و توان باور نبود

نيست

بی حرمتی دشنام

آنسوی سياهچاله

ـ سپيد چاله ـ

آيا نبايدش که جاذبه منفی باشد؟

و انحنای منفی فضا ؟

جهان وی بر وی فروريزد و جز وی را راهی نيست تا وی

ــ سپيد - سياه چاله ـــ

روييده از ناف وی انجيری که بر آن برهما ديريست جان سپرده

ديگران جان نيافته

نبوده

تنها

شيوا

می رقصد

می رقصاند

شيوا را

می رقصد

شيوا

می رقصاندش

شيوا

و بدين Adagio ، سالسا وار ، سرود می خواند جهان وی را

تا که دهان دوخته ، بی سرود - ديو بيداری ، از مرگش برنخيزد

عريان ست درخت انجير سياه که از نافش روييده

می رقصند انجير های بی حشره انجير

ـ سياه ـ

Adagio را سالسا

سرود بخوان شيوا

ديو را حتی راهی نيست تا جهانم و اين خالی که بسته است

بسته

سرود بخوان شيوا

سرود بخوان

دست در دستم بنه

شيوا

يگانه در جهانم !

دانی که همه جز تو مرده

نبوده مرده

خاکسترشان آذين چشمانت

سرود بخوان

شيوا !

رويای من !

مرگ ست بی رويايی ام

چه تفاوت که : يا گواهش

دست افشان تا به رويايت نميرم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ويشنو :

خدايی که کيهان خواب وی ست و از نافش بوته ی نيلوفری روييده که بر آن برهما می نشيند

جهان به کن فيکون برهما ست که هست

به چشم گشودن و بستنش

انجير :

گلهای نر وماده اش بر روی یک درخت است. زين رو تک جنسيتی خوانده می شود . اگر تخمك های نهنج انجير توسط زنبور كوچكی به نام بلاستوفاگاپسنز تلقيح نشوند، نهنج پس از خشكيدن می افتد. گاهی نيز نهنج بدون لقاح تخمك ها نمو می كند كه در اين صورت ميوه انجير به جای قرمز، صورتی رنگ می شود . پوست ميوه ممكن است رنگ های مختلفی داشته باشد

يادم ست که انجير هايش سياه بود همه . سياه سياه و در تمام آن ۱۸ ، ۱۹ سال هيچ حشره ای دو رو برش نديدم . به آفتاب زنده بود و هميشه منتظر

من و او

تا تابستان شود و لکه های سياه بر تن سبز ميوه اش بگسترد ، طاقت نياورم ، از هر سو آويزانش شوم و کال کال بخورم . داغ تر شود و آنها که که کنار ايوان بالا بودند سيه جامه بشکافند و سينه ی سپيد - سرخ از هم شکافته شان .. هميشه ياد آور رقص وی

مست شود هوا به مستی سياهزنی شبانه و انجير و انگور و سيل ببارد ميانه ی تابستان بر تن عبايی ها و ماهی ها که مردند همان روز که به هق هق کابوس مرگشان از خواب پريدم

شب است و پا ستون معبد ماهی هايت

می کوبد باران

و بزرگ انجير سياه می افتد به پيشگاه گريبان دريده اش

ـ گريبان دريده ـ

می پاشد از هم روی موزاييک ها

غوطه می خورد در آب

و به زانو در می آيد پندار نپنداشته ی معبد ماهی هات

after diotanz

2006-02-02T00:24:00.000-08:00

2006-02-01T23:48:00.000-08:00

2006-02-01T11:59:00.000-08:00

The Wild Blue Yonder ( by werner herzug )

2006-01-26T16:14:00.000-08:00

آن سوی آسمان نيلگون

ورنر هرتزوگ

چه نگاهت به کيهان فرا بشری باشد

چه بشری

چه دغدغه ات حيات فرازمينی باشد

چه حيات فرا بعدی

چه حتی هيچ کدام از اينها را خوش نداشته باشی ...

تنها

و تنها اگر گوشی داری که هنوز توان نيوشدن آواش هست

و چشمی که هايش هست هنوز وی را ، افسون خط و آشوب رنگ ...

هاااه.....

بهل

تنها بر پرده بايد ديد آن تصاوير را و با آن صدا شنيد آن ناله را ...

ديگر اکران ندارد .

2006-01-26T14:28:00.000-08:00

چقدر نقاشی ديده ای؟

- کم .... می ترسم

خنديد : از چه

- می ترسم آنچه پس از ديدن آنها می کشم ... از اينکه از من نباشد ... از تقليد ٫ از اين تاثير خطی .

لب هاش از هم گشوده تر شد و چشم هاش درخشان تر :

ببين ٫ زياد ببين که مباد ناخواسته تکرار کرده باشی

و اکنون همان اندازه می ترسم

بيشتر

از دانستن اينها که انگار ...

نه

من ساختارمند نتوانم خواندن

نوشتن

کشيدن

من آن کتاب را بدون تحليل ها خواهم خواند

آری پله ها را چند تا چند تا می پرم

بالا رفتن نخواهم

ـ دانستن ـ

شوق ست

و شوق به ...

بی مفهوم

2006-01-26T14:11:00.000-08:00

خانه خنجر های پران :

کارگردان ( ژانگ ييمو )

فيلم نامه ( لی فنگ ، ژانگ ييمو )

((می خوام مثل باد باشم ، آزاد و رها ))

ديالوگ ژانگ زييی

آنقدر بی نظير ست فيلمنامه و کارگردانی و فيلمبرداری و خلاصه همه چيز فيلم های ييمو که اگر هم بخواهی نمی توانی به مشت کوبيدن های ناشی از هيجان کنار دستی ات بر پا و سر و کله ات اعتراضی کنی . **

اگر قهرمان را ديده باشی می دانی که اين يارو استاد درام و بازی با ذهن توست . و اين آشوب تنها بر سطح نيست . اگر فقط کمی خوب بشنوی می بينی که چطور همه چيز را از بن بر هم می زند و می آشوبد .

و اين شايد بر می گردد به انديشه ای که در پس تاريخ انديشه چين ست .

امروز پس از فيلم استاد هويج ما را کتابی نشان داد از دائو ...

آن از ژان بودريار و مبادله نمادين و مرگش و اين از ...

نمايش بعدی : جمعه ، فرهنگ ۲ ( ۲۳:۰۰ )

يکشنبه ٫ عصر جديد ۱ ( ۰۰ : ۱۷ )

2006-01-26T11:08:00.000-08:00

آنچه در جشنواره ی فيلم فجر امسال بر ما گذشت :

از آخر به اول :

از دوردست :

رامين محسنی

اگر ندانی که کارگردان نويسنده ی فيلمنامه هم هست ، پيش خودت فکر می کنی اگر جای نويسنده بودی خرخره ی کارگردان را زنده زنده می دادی برايت بجوند .*

اما وقتی می فهمی هرسه يکی اند ( نويسنده و کارگردان و تهيه کننده ) آنوقت ...

تنها نکته ی بجای فيلم انتخاب کوروش تهامی در نقش يک انسانِ با ذهنيات خويش درگير ٫ ست . آن هم تنها به جهت چشم ها ، حالت لب ها و گونه ی خاص نفس کشيدنش که متقاعدت می کند به آه داغ و عميقی که پشت اينهاست .

البته ناگفته نماند که روايت زمانی فيلمنامه چيز بدی نبود و عوض شدن جای تابلو ها ، دکور خانه و چيز هايی از اين دست بود که به تو می فهماند الان چند سال بعد ست و چه اتفاقی برای شخصيت اصلی افتاده . فيلم نامه کم گو بود ، نه تنها در ديالوگ که در نماها حتی . اما کارگردانی بسيار بدش برخی جاها آدم را ياد سريال ها ی آبکی سيما می انداخت که برای وقت گذرانی نمای شهر را نشان می دهند .

آخه مرتيکه اگر می خواهی خفگی اين بی نوا را ميان برج ها نشان بدهی بايد برج را از ديد او ببينی . از پايين به بالا . اگر می خواهی تنفر او را به عنوان يک آرچيتکت از نمای معلول نما و بدسازه ی تهران نشان بدهی بايد اين را اين بيننده ی بی نوا هم حس کند . نه اينکه فقط حدس بزند .

شخصيت پردازی هم که ...

شخصيت اول (کوروش تهامی ) آدمی ست انديشمند اما منفعل . اگرچه ممکن ست که اين انفعال در حد فراکنش باشد اما اين به هيچ رو در فيلم پيدا نيست .

نه که به آن پرداخته نشده . که بد پرداخته شده .

خلاصه اينکه گرچه در اين فيلم اضافات زيادی زدوده شده بود . اما چيز های زيادی هم در نگاه سطحی اضافه به نظر می آمد ــ دقيقا همان جاهايی که بودشان لازم بود اما خوب پرداخت نشده بودند .

زين رو فيلم شديدا ناقص به چشم می آمد .

نمايش های بعدی :

شنبه ( پايتخت ۱۲:۳۰و ۱۷)

ادامه دارد ...

* در مرام Lupin ها جويدن خرخره نشان محبت ست و اگر به يکی از اغيار سپرده شود نشان انزجار