آنچه هنر و نبوغ زيستن است فريب نيست

جرات ايستادن و نگاه کردن به اين بی نهايت خاليست .بدون تكيه دادن به هيچ گونه ارزش گذاري
و به دور از پرده كشيدن بر ناتواني در تاب آوردن هيچ بزرگ, با سرگرداني* در پي آويز گاه هايي چون حقيقت يا هدف

* بس آن گاه كه اين سرگرداني آويز گاه شده ـ سرگرمی ـ

اينکه هنوز کسی سطح را نمايه ی فريب بنامد ٫ حتی اگر چنين نپنداردش و اين تنها واژه ای باشد بر زبان ٫ می تواند نشانه ای باشد بر تمايل او به همان « ژرف زيستی » . دست کم در آن لحظات که اين واژه بر زبان آمده