دوست جز تفاله ی دوستی نبود و اکنون نه دُرد مانده و نه شراب


















مرثیه نمی خوانم

مرثیه چه می خوانم وقتی که رد پای خوش ترین زخمت را بر برف ، آفتاب رفته است









مرثیه نمی خوانم
مرثیه ...

چه می خوانم ؟
وقتی خاکستر گداخته به بادت را یخ های آب شده پراکنده اند
















مرثیه نمی خوانم

مرثیه نمی دانم

که در پاکترین آتش نافروخته ی به خویش افروخته ، سوخته تصویرت
و دردست تند ترین سلامت باد ... بر باد


















مرثیه نمی خوانم

...

















پس چرا هر شب خواب تو را می بینم ؟

خواب نمی بینم من که
کابوس نیست دیگر دیوار برایم













کابوس ست دیوار برایش
و به هزار پرده ، چهره پوشانده از من
خواب می بیند هر شب تو را
در من
بی من
بر بلند ترین بلنداهای کوه



















آخر او که مرثیه نمی داند

مرثیه نمی دانم
مرثیه نمی داند








یا که اینها همه بهانه ی اینکه کابوس ست برایم
هنوز گله


































از تپش نایستد آن ارتعاش
آنجا که دما 3 درجه ی کلوین ست













کابوس ست گله برایم
که به نرمینگی و بوئینگی ش بالا می برد دما را



























از تپش دارد می ایستد آن ارتعاش

























آری مرثیه نمی خوانم برایت
که مرثیه نمی دانم















هااااااااااخ که مرثیه نتوانم خواند برایت

* برگرفته از نام فیلم مرثیه ی برف / جمیل رستمی
نوشتار ارتباطی به فیلم ندارد