می خواهم که نباشی


حتی اگر پس از سه سال
باز تکرار شود





دیاپازون؟
ها ها


نباید که باشد
لرزشی اگر که هست
نت ای
به زخمه ی خویش باید
نه حتی به آوای ساز دیگری





هم زمانی جان های تن های دور ...
هااااااااه
هیچ آهی از نهادم بر نمی آورد دیگر







آینه ی مه گرفته ی بی جیوه
بی شیشه

آینه ای هزار ها کیلومتر آن طرف تر


دیگر نفسم نمی ایستد از
"... هم در آن دم به عراقیم و خراسان من و تو "











دیگر در شگفت نیستم از خویش که شوق برم صد ها خطی را که انگار من ...

... من که جرات نوشتنشان را نداشتم




چه راحت می نویسی آنچه را که گاه حتی مرورش قاتل ش ست در سرم.






می خواهم که نباشی
حتی اگر پس از سال ها تنها کسی باشی که در جهان هست
تنها جانی که در تنی هست





ها ها


آن سوی تو همه غریبه اند


















آشنا نمی خواهم اما






تنها پای تو را تاب عریان قدم نهادن بر این برف هاست
شکوه این برف ها را جا پای دیگری می آشوبد اما









دور شو تا بیابان خودت
دیگر بار









تاب تماشای این شکوه
زیستن ش
بودن ش





آن


"همه"


بودنش
























ندارم گرچه











خش خش خوش گام دیگری را نمی خواهم اما
کر شوم حتی اگر در سهمگینی این سکوت

























سر گرم بودم به نوشتار های عاشقانه برایت
به مرثیه های بی سوگ در مرگت



















صدای تپیدن قلبت پس از چند سال است که به جای سرم در گوشم شنیده می شود؟

ها ها

زمان در کار نبود

نیست

دمی پیش از ان خطوط بود که بخار شدی
سرد
پراکنده
در تار تار هوا ....












و حالا می دانم که این واکنش نبود به نبودنت

حالا

نمی خواهم بودنت را

نمی خواهم حتی گفتن ش را

دیگر هیچ کس مرا به یادت نمی اورد

به یاد نخواهی آمد

تو سوژه شدی

سوژه تو شدی

سوژه

هیچ

به سان هیچ

به سان آن

"همه"

همه - هیچ

پوده ای در تار تار هوا

روزی سرد


تنت می چسباند خودش را به لایه یخ روی دریاچه

و خونت می پراکند در همه ی آب های سرد جهان












و تو
تمامی

جان و تن
در تار تار هوا پوده می شوی





سبک

خنک آن دم که نشینیم در ایوان من و تو
به دو نقش و به دو صورت به یکی جان من و تو
رنگ باغ و دم مرغان بدهد آب حیات
آن زمانی که درآییم به بستان من و تو
اختران فلک آیند به نظاره ی ما
مه خود را بنماییم به ایشان من و تو
من و تو، بی من و تو جمع شویم از سر ذوق
خوش و فارغ ز خرافات پریشان من و تو
طوطیان فلکی جمله جگرخوار شوند
در مقامی که بخندیم بر آنسان من و تو
این عجب‌تر که من و تو به یکی کنج اینجا
هم در این دم به عراقیم و خراسان من و تو

«مولانا»