dream

بيروني / شب

مي بساويد سرانگشتانش ، نرم ، هوا را

چونان كه نابينايي

دست هاش شناور در هوا مسير نامعلومي را پيمود

بوته اي بزرگ پنهان در تاريكي

خراشيد خار هاش تمام انگشتانش را

و او ، فرو كشيد بوي خون را با تمام توان شش هاش

او ،

آفرينه اي به هيات مادينه ي آدمي ، چهره اش پوشيده در سايه درختي از صحرا

شناور در هوا ، چونان كه پرنده اي

بي هيچ بال يا بال زدني

دست هاش را كه تاكنون چونان دو راهبر ، پيشاپيش خويش كشيده بود ، به چهره نزديك كرد

دست هاش از هم گشوده بود ، رو به آسمان

نور ماه سايه بر گرفت از چهره اش

كه نه چشم داشت و نه جاي خالي چشم را

فروبلعيد خنكاي شب را

خنديد

آكاه از پاره نوري كه گذر ابر ها بر لب هاش مي دواند ،

سرش رارها كرد در هوا آنسان كه شناگران رها مي كنند در آب به گاه برگشتن از راه رفته

چرخ زد و ديگر چهره اش رو به آسمان نبود

دستانش كشيده پيشاپيشش ، چونان كه دو راهبر

راه رفته را اما باز نمي گشت

گرچه دور مي شد از بوته بزرگ خار و عريان درخت بلند نزديكش

روشن بود شاخه هاي سپيد رقصنده اش در نور ماه

. Post a Comment

<< Home

Archives