آورده بودند ها كه بزغالگان را رو ندهيد ها ، اما از بس كه ما دموكراتيم دلمان نيامد.

حالا نتيجه اش اين شد كه نمي دانيم اين بزغاله ي سركش را چگونه ادب كنيم.

تا همين ديروز ما را ركوع و سجود مي كرد كه اي ” بز-كوهي-خود-آي“ چه كنيم كه بنده ي مقرب درگاه باشيم؟

و ما وي را گفتيم گم شو كه ما را بنده ي خاشع چندش آورد و كلا كهير مي زنيم از شنيدن اين واژه ها

ليك آن ديگر خداي ( بلكه هم خود-آي ) كه فراز نيمكت ربوبيت كنار ما نشسته بود ، دلش به ابرو در هم كشيدن كودكانه ي وي رحم آمد و او را گفت :

” هيچ آدابي و ترتيبي مجو / هرچه مي خواهد دل تنگت بكن “

و آن بزغاله خندان در آمد كه :

” اي خدايان گر چنين كنم ، مقرب درگاه شوم ؟ “

و ما هم غلطي بكرديم و گفتيم كه ” نه ، خنگا بزغاله ي ما ، آن گاه خود خود-آي شوي “

حالا امروز آمده و به ما مي گويد گوسفند !!!!!!! وقتي هم كه مي پرسيم از كجا اين كرامات نصيبت شد كه ما را چنين بيني ، lupin مان را نشان مي دهد و مي گويد اين مگر تو نيستي ؟ خوب اين گوسفندست ديگر

ما هم چون اين بشنيديم در كمال آرامش ، لهش كرديم . و چند تايي اثر كفش مباركمان را بر لباسش گذارديم . اما نيك مي دانيم كه او پررو تر از اين حرف هاست كه با اين له شدن ها ادب شود .

حالا كه داريم تبارشناسي مي كنيم مي بينيم تقصير از خودمان ست . هم ما كه پرروش كرديم و هم آن گل صد برگ خداي كه وي را آن جمله فرمود و فراموش كرد كه بگويد با دل تنگ هيچ مكن چه رسد به هرچه .

البت ممكن ست جريان فيزيولوژيك تر از اين حرفها باشد و اين چشم بزغاله ي ما باشد كه نگاتيو مي بيند . و اين سخني بود براي آنكه گوشي براي شنيدن دارد

نتيجه ي اخلاقي اينكه :

اي بزغالگان بدانيد كه شما را نشايد كه با دل تنگ رو سوي خدايان كنيد ، و آن گشاده ( گشادش هم قبول ست ) گشتن دل را مرتبتي ست كه كسب ش از اسرار مي باشد تا بدان حد كه اگر دلي از فرط گشادي بپكيد خدايان بزغاله ي صاحب آن دل را كنار خويش بر اريكه ي خود - آيي ( همان نيمكت رويروئيه ) جاي دهند . باشد كه از گشاد دلان ، بلكه هم پكيده دلان باشيد .

. Post a Comment

<< Home

Archives