روانشاد ابراهيم پور داود در يشت ها به نقل از استرابون , جغرافيانويس يونانی ( کتاب يازدهم ) می نويسد : « در معبد اکيليزين ( همان جايی که سرچشمه ی فرات است ) دختر های جوان از خانواده های شريف و بزرگ چندی مثل راهبات ، در خدمت معبد به سر می بردند و خود را برای استفاده ی عموم وقف می نمودند و پس از مدتی شوهر اختيار می کردند ، بدون آن که عمل پيشين آنان ننگين و پست شمرده شود » . رک : يشت ها . پيش گفته . ج۱ / ص ۱۵۸ تا ۱۷۶

... شکل کهن تر اين آيين را در مياندورود می شناسيم ؛ زنانی که در خدمت معبد ايشتر ( = ايشتار ؛ الهه ی عشق و باروری ؛ معادل اناهيتا ) بوده اند . وصف چنين زنان در حماسه ی اسطوره ای گيل گمش ايمگومه آمده است : « زن زيبايی که خود را نثار ايشتر الهه ی عشق کرده ...» ( ص ۴ ) ؛ « زن مقدس ... » (ص ۵ ) ؛« کنيز مقدس خدا ...» ( ص ۵ ) . رک : گيلگمش : ترجمه از متن گئورگ بورکهارت : دکتر داود منشی زاده . انتشارات فرهنگ سومکا . تهران - ۱۳۳۳

ــ باز مانده ی اين آيين را هنوز می شود در آيين گيشاهای ژاپن باز شناخت

( ريشه يابی درخت كهن / بهرام بيضايی / ص ۴۳ و ۴۴ / پانوشت)

آنچه با اضافه ی « دختر شادی » بيان می شود در حقيقت نوعی راهبه ست كه وجودش را وقف ايشتر ـ الاهه ی عشق ـ كرده است . شايد می شد اينگونه زنان را روسبی مقدس خواند اما البته يكی تحميل صفت مقدس بر موصوف روسبی ست كه مطلقا جايز نيست و ديگر اينكه « دختران معبد ايشتر » ـ به خلاف تصوری كه معمولا كلمه ی روسبی به ذهن متبادر می كند ـ نه تنها هرزه يا عامی و نيازمند نبودند ، كه دخترانی بوده اند هوشمند و آگاه از طبقات ممتاز اجتماع كه تربيتی ويژه می يافتند و از هنرها آگاهی داشتند و به هرحال اهميت عبادتی كه از اين راه می كرده اند مورد اعتقاد خود ايشان و قبول جامعه بوده ست .

( گيل گمش / برگردان احمد شاملو / ص ۴۱ / پانوشت )