آنچه در جشنواره ی فيلم فجر  امسال بر ما گذشت :

از آخر به اول :

از دوردست :

رامين محسنی

اگر ندانی که کارگردان نويسنده ی فيلمنامه هم هست ، پيش خودت فکر می کنی اگر جای نويسنده بودی خرخره ی کارگردان را زنده زنده می دادی برايت بجوند .*

اما وقتی می فهمی هرسه يکی اند ( نويسنده و کارگردان و تهيه کننده ) آنوقت ...

تنها نکته ی بجای فيلم انتخاب کوروش تهامی در نقش يک انسانِ با ذهنيات خويش درگير  ٫ ست . آن هم تنها به جهت چشم ها ، حالت لب ها  و گونه ی خاص نفس کشيدنش که متقاعدت می کند به آه داغ و عميقی که پشت اينهاست .

البته ناگفته نماند که روايت زمانی فيلمنامه چيز بدی نبود و عوض شدن جای تابلو ها ، دکور خانه و چيز هايی از اين دست بود که به تو می فهماند الان چند سال بعد ست و چه اتفاقی برای شخصيت اصلی افتاده . فيلم نامه کم گو بود ، نه تنها در ديالوگ که در نماها حتی . اما کارگردانی بسيار بدش برخی جاها آدم را ياد سريال ها ی آبکی سيما می انداخت که برای وقت گذرانی نمای شهر را نشان می دهند .

آخه مرتيکه اگر می خواهی خفگی اين بی نوا را ميان برج ها نشان بدهی بايد برج را از ديد او ببينی . از پايين به بالا . اگر می خواهی تنفر او را به عنوان يک آرچيتکت از نمای معلول نما و بدسازه ی تهران نشان بدهی بايد اين را اين بيننده ی بی نوا هم حس کند . نه اينکه فقط حدس بزند .

 شخصيت پردازی هم که ...

شخصيت اول (کوروش تهامی ) آدمی ست انديشمند اما منفعل . اگرچه ممکن ست که اين انفعال در حد فراکنش باشد اما اين به هيچ رو در فيلم پيدا نيست .

نه که به آن پرداخته نشده . که بد پرداخته شده .

خلاصه اينکه گرچه در اين فيلم اضافات زيادی زدوده شده بود . اما چيز های زيادی هم در نگاه سطحی اضافه به نظر می آمد ــ دقيقا همان جاهايی که بودشان لازم بود اما خوب پرداخت نشده بودند .

زين  رو فيلم شديدا ناقص به چشم می آمد  .

نمايش های بعدی :

شنبه ( پايتخت ۱۲:۳۰و ۱۷)

ادامه دارد ...

 * در مرام  Lupin  ها جويدن خرخره نشان محبت ست و اگر به يکی از اغيار سپرده شود نشان انزجار