کاش مهر آدمیان بر هم همچون مهر خورشید بود

یکسان تابنده بر همه چیز و همه کس

یکسره کنش
و پالوده از هر گونه واکنش


ندانستم اشکی را که در پس چشم هاش* از باز خوانی این نوشتار چمع شد




فرود آمدم از سیاهچاله تا چوپان و دیدم که نیستم


نقاب خورشید بر چهره کشیدم و نواختمش **


همه کنش

پالوده از هر گونه واکنش


که اگر گوسفند گوسفند ست گناه وی نیست و اگر خوک خوک






گوسفند بود

انسان بود

به گاه تند ترین باد ها
بر بلند ترین بلندی ها





و هایش ها همه در گلو خفه





گرگ نبود







"حالا که تنهایی نیست ...


حالا که انسان هست
گوسفند هست



گرگ ! چرا نباشی ؟ "






و این مرثیه نبود مرگ گرگ را



پژواک زوزه بود در حصار حنجره








نقاب خورشید می تابید
بر بلند ترین بلندی ها
میان تند ترین بادها


و هرگز از خنکای سوزاننده ی سیاهچاله پرده بر نگرفت
آنجا که شب نبود
انسان بود
گوسفند بود

و گرگ ...

نبود




نقاب خورشید می تابید


و ندانم چه شد که بر بلند ترین بلندی ها
میان تند ترین باد ها
مگس به وز وز افتاد


بی شک در آفتاب پروریده بود


اما چگونه می شد پرده بر گرفت از خنکای سوزاننده ی سیاهچاله
کجا بوزد باد آنجا که پشه ای پر می زند ؟

کو سزاوار این سخت ترین دوستی ها
تیز ترین خنجر ها






نه














سرنوشت من مگس پراندن نیست









اینجا که انسان هست
گوسفند هست

مگس هست















گرگ !



از بی امانی اشک ها می ترسم و از خاطر می تارانم خنکای زوزه اش را






# استاد
# # انسان