قلبم مي تپد تماشاي آن رنگ ها را

نور را

مه

_ با لب هاي بر هم فروبسته اش

افسون خاموشي اش_

انگار نه انگار که هفته اي يکبار منظره هايي از اين دست مي بينم

تنگ مي شود دلم کوه را

دشت ها را

مه را

و گره مي خورد در حلقومم همچون همه ي آن يک سال که جمعه هاش ديوار بود

چه فرق مي کند ديوار ، ميان ديوار ها

يا آن بالا ميان بازوان باد

بوي گوسفند و صداي وق وق سگ ها همه جا پيچيده

اين پايين

آن بالا

و گرگ ...

نه

نه گرگ اين گله

تنها زوزه کشنده اي بر بلند ترين شانه هاي کوه

هم آوا با خواستار ترين زوزه هاي باد

ماه را

آن تاريکي و سرماي ژرف و هولناک را

نه گرگ بودم اين گله را

نه چوپان

به ناچار ابر فراز سرش

نفس بر نمي آيدم اما ديگر در خانه ي خويش حتي

بس که بيني گرفته ام

دردا که عفونت در ارتفاع هم تاب ماندن و تکثيرش هست

ميان تند ترين باد ها

که ضعف هميشه جان سخت تر ست

پيچيده در سرم بوي گوسفندان

مي خارد تنم از نرمينگي پشم و پوستشان

آشفته ست خواب هايم از کابوس وق وق سگ هاشان

کجاست چوپان موعودشان ؟

و تو را !

کجاست آن اوج گرفتن گاه فرود که مدعي اش مي شدي ؟*

کو آن کنش پالوده از هر گونه واکنش ت؟**

عفونت بيماري شان از سلامتت ترساندت؟

مي داني ؟

حتي اگر آن کرمچاله از آن سر خط به اين سو باشد ، تو راه خويش گير

تو راه خويش گير که نور راه خمش هاي فضا مي گيرد

چشم دوخته بر سه درجه کلوين

ميانه ي گرماي منزجر کننده ي انبوهه شان حتي

چرا ديگر فرياد نمي آوري هر آنچه خواهي کن را ؟ ***

تو را که توان خواستن روزي توانا ترين توان بود

چرا اعتماد نداري که مي شود؟

ديدم شايد که نشد

و ترس از بالا تر رفتن اين دما

تنگ تر شدن ديوار ها

فشار بيشتر پوزه هاي لزج شان بر تنت ...

خواست هام به خواباندن ذره ذره جان مي دهند

و بيداري شان اينها را رشد سرسام آور گياهي ست وحشي که سرنوشت ش جز سوزاندن نيست

آري

خود خواسته بايد

مرگ خود خواسته

مرگ بهنگام ‚ با تابناكي و شادي ****

نکوترين لحظه ي زيستن ؟

اما کجا؟

در کدام ارتفاع ؟

در کدام باد و کدام شيب به خويش و برف در هم غلتيدن ؟

کجا تمامش کنم وقتي تمامش را نزيسته ام ؟

تمام نزيسته ام ش ؟

کي مرگ وقتي شوق به زيستن نفس مي گيراندم ؟

گيريم که مرگ

مرگ خودخواسته

از سر آري گويي به زنده گي

اما کجا؟

در کدام ارتفاع ؟

کدام باد را هم نواي آخرين زوزه خواستن؟

به کدام شيب در خويش و به برف در هم غلتيدن ؟

بر بلندترين بلنداهاي زمين بايد

ميان تند ترين باد ها

حالا که بلند ترين بلنداي آسمان ناممکن شد

و کوتاه ترينش دست نيافتني

سقف تا کجا آخر بايد هوار کرد بر خواست ها ؟

بتهون به هم مي کوبد

نه

اين بار اين آواي پالوده ي من ست که فريادش مي کند *****

بي هيچ گونه فرياد

مي کوبد

مي رقصد به نت ها

کي از سر عشق به زنده گي ترک زندگي توان م گفتن ؟

هااااااااااااخ که عمريست نزيسته ام

_ کوه نرفته ام_

* شما آنگاه که آرزومند اوج گرفتنيد رو به بالا داريد و من روي به پايين ،

زيرا که اوج گرفته ام

چه کس در ميان شما هم خنديدن تواند و هم اوج گرفتن ؟

آن که بر فراز بلند ترين کوه رفته باشد ، خنده مي زند بر همه ي نمايش هاي غمناک و جدي بودن هاي غمناک.

(( زرتشت / نيچه / بخش يکم / درباره ي خواندن و نوشتن ))

**باشد که مهرت بر اينان چونان مهر مهر ( خورشيد )باشد

يکسان تابنده بر همه چيز و همه کس

سراپا کنش و پالوده از هر گونه واکنش

آتشي شفا بخش که تنها او که خواهان ست سلامتي را

سر از نمينه دخمه ي بويناکش برآورد وي را

(( h-arp-y lu-pin))

*** هر آنچه خواهي کن . اما نخست از آنان باش که توان خواستن دارند

(( زرتشت / نيچه / درباره ي فضيلت کوچک کننده 3 ))

**** با سربلندي مردن بهتر است آنگاه كه سربلند نمي توان زيست . مرگ خودخواسته ‚ مرگ بهنگام ‚ با تابناكي و شادي ‚...... از سر عشق به زندگي

(( غروب بتان / نيچه / ص 131 ))

***** بتهون که مي گوشم انگار روان پالوده ي نيچه ست که سخن مي گويد

(( ha-rp-y l-upi-n ))

. Post a Comment

<< Home

Archives