گرگ به یاد گرگ تنید انسان را
و انسان ستاند تیزی دندانش به اشک



که گرگ را دندان به دندان پاسخ بود
_بر گلو_



و چون نبود
بیکارگی دندان ...
_کند شدنش_























گرگ به یاد گرگ تنید انسان را
و پیش از زوزه در گوشش
زمزمه شد آوا



هرچند خنک، هر چند تاریک


اما خنجرش در غلاف
نرمی انگشتانش در پیش



که زوزه را بیابان می بایست و انسان بیابان نبود
دشت بود، سزاوار ترنم باران

هر چند تند
هر چند تاریک
اما مهربان و بی رعد
















سیاهچاله نقاب خورشید بر گرفت چون به زمین نزدیک شد
جانش بی تای سه درجه ی کلوین
عرق کرده از هرم خویش














او را تاب کنجکاوی چشم تلسکوپ هاشان نبود






























* آنقدر آپلود نشد اين نوشتار تا وقت دوباره اش رسد
گرچه اين وقت ديگري ست و نه حتي ياد آور آن ديگري