واژه ها ديگر حتي فرار نمي كنند

حضور ندارند

مرا به ياد من مي آورد نوشتارش

مرا؟

مرا؟

as is?

من اما اين كوتاه شده تا سقف هاي شهر را دوست ندارم اما

كوتاه شده؟

چند وقت ست كوه نرفته اي ؟

برف

برف

كه هيچ بي قرارش نبوده اي و چه خيالي

خوب حتما همين ست كه هست

خدا حافظ گري كوپر؟

نه

هنوز نه

بگذار خيال كنم هنوز نه

- بيا اين تم گوشي مو ببين، دوستش داري

=

زار مي زنم

مدت هاست كه در نمي يابم بر من چه مي گذرد

پهنه هاي پر برف درخشان به آفتاب

الوند

.
.
.

بوي خون مي دهد اين نوشتار

نمي دانم.

آيا ستاندند تيزي دندانم به نرمينگي پوستشان ؟

گفته بودي لب نبري جز به جوشيده از ميان سنگ

يادت هست؟

توجيه نساز

به استعاره توجيه

هاها

تا كي؟

تا كي بايد بلند زيست؟

كوتاه شده اي

كوتاه تر خواهي شد

مرا به ياد من مي آورد نوشتارش

خون جوشيده و به خويش مي غلتد به سان يخ ها ي غلتيده در آب چشمه هاي بلند ترين كوه

كوبه ايست كه آسمانم را به غريدن وا مي دارد

باريدن

مي جوشد خون و مي جوشاندم

تشديد تنها گزينه ي خوش رابطه ي انساني ست

راهي براي مصون ماندن از كوتاه آمدن

. Post a Comment

<< Home

Archives