این را برای تو می نویسم که چند ماه بعد آرشیو را مرور می کنی و محکومم می کنی به نامه نگاری وبلاگی.
برای تو
تو ها
که دوباره به دامم انداخته اید در دنیای تاریک و هر دم فرو رونده ترتان
تو
که حافظه ننگ ت بود پس نبود، یا بر عکس نمی دانم
همیشه برای تو حرف می پرد از سر زبانم

برای توست
برای حافظه است که می نویسم
یا که برای مرگ
به فراموشی سپردن



نمی دانم





به یاد داشته باش که هنوز در این روز
آخرین روز زمستان
مانده چیزهایی که گرچه به امر واقع کوتاه و تکه پاره شده اند
گرچه از امر واقع برآمده اند
اما در من هنوز توان از آن خویش کردنشان هست
بی آنکه هیچ فعلی در کار باشد




پرید از سر زبانم آنچه برای او که دیگر دیگری نیست می خواستم بنویسم

دیگر، دیگری نیست

نه از آن رو که خویش ست
که خویشتن شده


تاریکی ها به هم پیوسته اند
گرچه راهی نیست میانشان


در هم پیوسته اند


بوی تلخ خون می کشاندشان به هم و مرز های نبوده را در هم

و این جزبه هوس فروبلعیدن یکباره ی خنکای داغ آن سیاهی سرخ نیست