یک کلمه نزد کسی به چیزی دلالت می کند و نزد کسی دیگر به چیزی دیگر.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
راست آنکه هیچ هستومند واحدی، هیچ شی یا ذات یکه ای،در برابر ایشان وجود ندارد- " واحد بودن" آن شی امری ست که آنان برای سهولت ارتباط مفروض می گیرند. سهولت ارتباط زمانی میسر می شود که هر دو طرف چنان رفتار کنند که گویی گزینش های هردوشان از تجربه های فردی عملا با هم منطبق بوده است.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
برای آنکه دو نفر بتوانند در عملی مشترک، که نامش را ارتباط می گذاریم، شرکت جویند باید کاری را انجام دهند که در عالم واقع مصداق ندارد، یعنی باید چنان رفتار کنند که انگار اگر قادر بودند می توانستند جای هم باشند و بدین ترتیب جهان را درست همانگونه نظاره می کردند که طرف گفتگویشان می بیند. آلفرد شوتس نام این حالت فرضی را "آرمانی سازی رفتار متقابل" می گذارد.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
هر فهمی در عین حال نوعی درک نکردن است. هر توافقی بر سر تصورات و احساسات در همان حال نوعی اختلاف عقیده است.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

... ما توهم کرانمندی و تناهی را بر واقعیت بی کرانگی و عدم تناهی فرا می افکنیم.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ارتباط مستلزم نوعی فرافکندن "ساده اندیشانه و نامتاملانه" توافق و نسبت دادن آن به پاره های از قرار معلوم مجزایی ست که از عرصه های جداگانه ی تجربه ی قردی گزینش شده اند.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

هر دو طرف ارتباط گزینشی خاص خود را در برابر خویش دارند، که آن را هستومند(the entinity) می نامند. اما این برای هر یک از آن دو پاره ی یکسانی از امر واقع نیست.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
عینی بودن که قرار است ضامن توافق ما در مورد هستومند های جهان باشد با وجود داشتن یکی نمی شود.
.
.
.
.
.
.
.

وجود هیچ گاه به تصرف زبان در نمی آید.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
عینیت تنها یکی از جنبه های فرایند ضروری "آرمانی سازی متقابل" است. و چیزی بیش از این نیست.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ابهام و چند پهلویی به خود امر واقعی تعلق دارد.