کاش این دست ها، دست ها ی من بود در بساویدن تنم


و این لبها که بر لبهام،

لب های من

_ به مکیدن جان خویش از کام خویشتنم _














جان نیز از کوتهی مکالمه ی مغشوش تن ها آشفته است

که نه در جان هم زبان بودیم
نه در تن



تن پاره ی جان بود
پاره – تن جان
و دانسته جان خفته را در سوگ پاره – تن ش آشفتیم
می آشوبیم




آرام آرام از یاد پاک شده قله های بلند جان



غلتیده ایم در این دره




بیگانه ایم در این دره
حتی اگر برای ابد غلتیده باشیم در این دره*