- هی !

  در شهر کران طبل چه می کوبی تو ؟

ناگهان پرده بر انداخته ای يعنی چه

مست از خانه برون تاخته ای يعنی چه

زلف در دست صبا ٫ گوش به فرمان رقيب

اينچنين با همه درساخته ای يعنی چه

شاه خوبانی و منظور گدايان شده ای

قدر اين مرتبه نشناخته ای يعنی چه

هاها !

مرتبه ؟

آن سوی فراسو ديديم و فرود آمديم جانا و تو هنوز به همان رسم گويی ما را ؟

می گوييم

می گوييم گهگاه حال دل سوخته با خامی چند

حالا که خاکستر بر باد رفت و بر سيمان شهر نشست

حالا که بيابان زير تاختمان بر غبار رفت و زوزه ها معلق ماند در ... کدام فضا  ؟ که فضا پيامد جرم ست

می گوييم بی خواست گفتن

به بهانه ی آزمودن

بهانه ای

که آزموده ايم  در اين شهر بخت خويش

و نيست جايی که برون کشيم از اين ورطه رخت خويش

يه پرسشنماد پکانديم برون را و جز نموری اين زندان نمانده که نه شايسته ی تيزی سر آن تيغ کج ست نرمينگی و چربی اش .

پيش که آيد گوييم

که نفس زدن در هوای به خاکستر آغشته بهتر تا به بوی آبنبات آغشته

هرگز به بيابانمان راهی شان نبود

اين چه خار داشت ست که تاب می آورندمان در شهرشان

نه 

در پس نرمينگی شان نه خار داشت است

چنين بزرگ خارداشتی کجا اين رمه را ؟

که ترس ست

ترس از آينه

از تيزی پرسشنماد

از برآشفتن نرمينه خواب شان به زوزه

هاها

زوزه ؟! 

کجا ؟

ميانه ی شهر

دور بادمان

هی هی هی

تند می روی ها

دنيای تو ديگرست و دنيای اينان ديگر و اينجا خانه ی آنهاست ٫ تو فرود آمده ای

پس يا دهان بربند

يا که اگر گشودی بدان که اينجا تيزی دندان  دشمن می دارند .

ناخوش هوايی ست

دهان بربند .

اينجا بايد حساب کتاب کنی پيش آمدن ها را .

در زندان درها بسته بايد بروی هرچه

در سلول خودت نگهدار اين خاکستر را و مگشا پنجره را

که بازيگوش ست و بی پروا

می آزرد چشمان صاحبخانگان را

و تو مرگ ميان اين سلول ها نمی خواهی

گلوگاهت جز به دندان تيزی شايسته نيست

هشدار هر آنچه را که  نزديکش می کند به پوست چرب و عرق کرده ی دستهاشان

مانده ام ميان خريدن سر گوسفند يا که بز يا سگ

تن را تاب هيچ کدام نيست و سر را توان از عهده بر آمدن نقاب هيچکدام .

راهی نيست و خواست زيستن هنوز سمج و پابرجا

چون نيست نقش دوران در هيچ حال ثابت

حافظ مکن شکايت تا می خوريم حالی