پاییز از پریروز ها آمد که عکس ها یش را دیدم
امروز باران آمد


و دیشب به این فکر می کردم که انگار ذائقه ام باز آمده





بالا می آورم از صدای قاشق و چنگال بابا که از آشپزخانه می آید




آن بی تابی سر بر کن دل آشوب گر باز آمده
دیگر نه نفرینش می کنم
نه در مقابلش بر می خیزم



لحظه ای از این بی قراری تاب نیاوردنی را به آن ندانم چه ها نمی فروشم.
این سر دردناک را به هیچ دستمالی گرم نمی کنم
حتی اگر بخواهد به سنگ ها بشکند خودش را




دلم می خواهد یک سیل برف ببارد و شسته شوند همه ی آدم ها از زنده گی ام.
آب شود گرمای عرق کرده و چربشان
شسته شود
از هم بپاشد پسمانده ی پاکشان از سرما و بلور شود در هوا


متن هایی برای هیچ یک جایی پشت سرم است
می دانم چشم هایم اینقدر پف خواهد کرد که هیچ جا را نبینم و رسوا شوم
بدم می آید از علامت سوال هایشان
آفتاب درآمد و و قت خواندنش گذشت دیگر اما






پس از آن هق هق کوتاه آسمان که در پس ش سنگینی عمری وق زدگی روشنایی بود
حالا آرام لبخند می زند خورشید
در گلویم طعم گریه ی اش می پراکند در ندانم چه





هیچ وقت دلش آرام نمی گیرد
حتی اگر تا اضمحلال خورشید ببارد
بغض کند
بغرد






آفتاب می تابد




بغض هایش را برده یک جای دیگر
یا پراکنده
بغض هایش نه شکلی دارند
نه هویتی
و نه دلیل قاطع و محکمی



تنها بهانه ای





دلم می خواهد این بار هواشناسی روز هایم را پر کند








دوباره گرفت





کاش همین امروز
همین الان که اینها را می نوشتم

همه ی آدم های دنیا با هم می مردند

انگار که هیچ وقت نبوده اند










تنها باید نفس کشید در این هوا

بی واهمه ی حضور دیگری