آن روزها که بغض می گرفته ام از بوی تن دیگری
بوی تن تو بوده انگار
می دانستم بی آنکه بدانمش

آن عصر که گرمای نارنجی خورشید را ...








تو







خورشید


















مدت هاست که از یک واژه

از یک نام خوش آهنگ

از یک انسان فرا تر رفته ای برایم
























دیگر نه آن ابژه ی یاد آور سوژه ای





سوژه
ای























هاها


واژه ها مضحک ند
مضحک تر از روزگاری که "تو" بودی




ظهر، انگار چند هفته پیش بود

آوا می رفت


با " تو" نبود اما







تو

































اه ، یک چیز باید نوشت که بعدا بفهمم چقدر بوده ای


نبوده ای













هر جا بوده ای




نه به فضاحت بودن خدا برای آنها

































هاا هااااااااااااا














آوا ها























شب ، خرس های پاندا سر خورد از دستم
سر خورد به دستم


چشمم سرخ شد
و ابژه شدی برای دمی

























بگو آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ























- ساز می زنی ؟
= آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ














































هااااخ


























چند سال قبل از روی دست مان نوشته بوده نمی دانم







"نون" می کاهد ابتذال "ما" را







چرا می خواهم کشتن آن لحظه ها را
این لحظه ها
را به نوشتن؟










می ترسم نکند از اینکه بکشندم
ریشه کنند باز در سرم





























دیاپازون نیستی حتی دیگر




نیستی





در تار تار هوا پوده ای اما
































نااااااااااا
هاااااااااا

نا – اا اا
ها ها ها ها


هاا-ااا-اااا
هااا
هاا

هااه