داشتم به را بو می کردم که یک باره دیدم گازش زدم و بویش در تنم پیچید










یک باره بوسیدمت ...
 

این کبودی جای گاز نیست. جای بوسه است.
 

جز نامی بی معنا/
و سایه ای که در آینه/
با شاخه های خرمالو والس می رقصد
چیزی ندارم.../
والس می رقصد و هنوز هم که هنوز است
طعم گس خرمالو را نمی داند./
بعد از آن کودک خیابانی که در خوابم گریست،/
ترک خورده است،دسته لیوانم/
بلندش که می کنم/
احساس سقوط رهایم نمی کند/
و این مثل قهوه فرانسه تلخ است!/
پرنده ها به توهم پاهایی روی بند نوک می زنند/
و زن جورابهای خیس را دوباره می شوید/ و روی بند می اندازد.../
ابرها بر وسعت این شهر ادرار می کنند/
و من چقدر از مانیفست دسته جمعی کلاغ ها خسته ام!/
صورتم را به پنجره می چسبانم/
و خنکایش را هورت می کشم./
این زندگی من است/
که پشت پنجره/
با حس کال هم چراغی همراه شده و ترک می خورد/